ซูเจียวเจียวพบว่าฉงโหลวช่วงนี้ไม่ค่อยปกติ
จะว่าเริ่มตั้งแต่วันไหนกันแน่ นางก็บอกไม่ได้
แต่หลังจากเข้าสู่เดือนอ้าย ลมหนาวบนภูเขาหิมะนั้น ดูเหมือนจะปนเปื้อนกลิ่นหอมหวานจาง ๆ เข้ามาด้วย
ตอนแรกนางไม่ได้สนใจ แต่ไม่นานนัก นางก็พบความผิดปกติ
ฉงโหลวกลายเป็นก้อนแป้งเหนียวที่สะบัดไม่หลุดไปเสียเฉย ๆ
เช้าวันนี้ ซูเจียวเจียวถูกเลียจนตื่นตามเคย
นางลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ก็พบกับใบหน้าเสือดาวที่เบ้อเริ่มอยู่ตรงหน้า
"อู้อี้..." ซูเจียวเจียวส่งเสียงงอแงอย่างไม่พอใจ พยายามซ่อนหัวของตัวเอง
ฉงโหลวไล่เลียหัวของนางต่อไป พร้อมกับส่งเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอ เสียงนั้นเหนียวหนึบจนนางรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัว
ซูเจียวเจียวจำใจต้องลุกขึ้น
ฉงโหลวโน้มตัวลง ใช้หัวโขกกับหัวของนางเบา ๆ
หางอันใหญ่โตฟูฟ่องของมันยื่นมาจากด้านข้าง พยายามจะเกี่ยวนาง
ซูเจียวเจียวสะบัดหางหนีโดยสัญชาตญาณ
ฉงโหลวส่งเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอทันที
"โฮววว..."
เสียงนั้นช่างน่าสงสารเหลือเกิน ไม่เข้ากับฐานะนักล่าอันดับหนึ่งของมันเอาซะเลย
ซูเจียวเจียวขนลุกซู่กับเสียงนั้น
นางจ้องฉงโหลว พลางบ่นในใจอย่างเอาเป็นเอาตาย:
เจ้าคือราชาเสือดาวหิมะหนักหลายร้อยจิน น่ะนะ เหมาะที่จะส่งเสียงแบบนั้นหรือ?
แต่ฉงโหลวดูจะไม่แคร์ว่าเหมาะหรือไม่
เมื่อพบว่าวิธีนี้ได้ผล มันก็ส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้งทันที
"โฮววว..."
ครั้งนี้เสียงยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่ ประกอบกับดวงตาสีทองอันบริสุทธิ์คู่นั้น กลายเป็นแมวใหญ่ที่ถูกทอดทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง