เสียงก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ทำให้นกไก่หิมะที่กำลังหาอาหารอยู่ไกลออกไปต้องบินหนีกระจัดกระจาย
นางร้องอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองนางอยู่ข้างหลัง
ซูเจียวเจียวชะงัก
นางค่อยๆ หันกลับไป
หลังก้อนหินขนาดใหญ่ ฉงโหลวกำลังจ้องมองนางอยู่อย่างเงียบๆ
เขาไม่รู้ว่าแอบมาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่รู้ว่าจ้องมองมานานแค่ไหนแล้ว
หางของซูเจียวเจียวห้อยลงทันที
จบเห่
ถูกจับได้คาหนังคาเขา
แต่ฉงโหลวไม่ได้พุ่งเข้ามา
เขาก็จ้องมองนางแบบนั้น ดวงตาสีทองนั้น ราวกับมีบางอย่างกำลังส่องประกายระยิบระยับ
ถ้าจะแปลเป็นภาษาคน คงเป็นคำว่า “ภาคภูมิใจ”
ระหว่างทางกลับถ้ำ ก้าวเท้าของซูเจียวเจียวเบาใจสุดๆ
นางกระโดดโลดเต้นเป็นระยะ หางชี้ตั้งสูง ทั้งตัวเต็มไปด้วยความทะนงตน
วันนี้เป็นชัยชนะครั้งประวัติศาสตร์!
นางหนีรอดจากการไล่ล่าของฉงโหลวมาได้สำเร็จ!
ถึงแม้ระหว่างทางจะดูอลเวงไปหน่อย ถูกตะครุบลงพื้นนับครั้งไม่ถ้วน แต่สุดท้ายนางก็ชนะ!
ซูเจียวเจียวยิ่งคิดยิ่งฟิน อดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้ฉงโหลว เอาหัวไปถูกับขาของเขา
“อู้วว~”
ฉงโหลวมองนางแวบหนึ่ง ไม่สนใจ
ซูเจียวเจียวไม่ละความพยายาม ถูอีกครั้ง
ฉงโหลวยังคงไม่สนใจ
แต่หางอันใหญ่ฟูของเขา กลับขยับเข้ามาทางนางอย่างเงียบๆ ไม่แสดงออก
ซูเจียวเจียวตาสว่าง สังเกตเห็นได้ในทันที
นางดีใจสุดขีด แต่ภายนอกทำเป็นไม่เห็นอะไร แค่แอบขยับไปทางนั้นเล็กน้อย ให้หางของตัวเองได้แตะกับหางอันใหญ่ฟูนั้นเบาๆ