ซูเจียวเจียวตาเป็นประกาย เร่งฝีเท้าพุ่งไปยังต้นไม้นั้น
นางใช้แรงส่ง กระโดดขึ้น ตะปบต้นไม้ด้วยกรงเล็บทั้งสี่
ชาติที่แล้วเป็นมนุษย์ ทักษะการปีนต้นไม้แม้จะไม่ชำนาญนัก แต่สัญชาตญาณยังคงมีอยู่
นางปีนขึ้นไปอย่างสุดกำลัง กรงเล็บเกาะเกี่ยวเปลือกไม้ ในที่สุดก็ปีนขึ้นไปถึงกิ่งไม้ที่แข็งแรงได้
หมอบอยู่บนกิ่งไม้ นางหายใจหอบใหญ่ ๆ
เหนื่อยเหลือเกิน
แต่ว่ามันคุ้มค่า
ในที่สุดนางก็มีพื้นที่ส่วนตัวเสียที
ซูเจียวเจียวหมอบอยู่บนกิ่งไม้ มองลงไปข้างล่าง
ฉงโหลวไล่ตามมาถึงใต้ต้นไม้แล้ว
เขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ แหงนหน้ามองนางที่หมอบอยู่บนกิ่งไม้
ดวงตาสีทองคู่นั้นเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์
"โฮวว?"
ปีนขึ้นไปทำไม?
นางหมอบอยู่ตรงนั้น แสร้งทำเป็นตาย
ฉงโหลวเดินวนไปรอบ ๆ ใต้ต้นไม้ พยายามหามุมที่สามารถปีนขึ้นไปได้
แต่ไม่นานเขาก็พบว่าต้นไม้นี้เล็กเกินไป น้ำหนักตัวของเขารับไม่ไหวแน่นอน
เขาพยายามใช้กรงเล็บหน้าขูดเปลือกไม้ พยายามจะขูดต้นไม้ให้ขาด
แต่ต้นสนเขาใหญ่ต้นนี้ถึงแม้จะไม่หนานัก แต่ลำต้นกลับแข็งแกร่งเป็นพิเศษ กรงเล็บของเขาทำได้เพียงทิ้งรอยขีดข่วนตื้น ๆ ไว้บนนั้นเท่านั้น
ฉงโหลวเริ่มร้อนใจ
เขาเริ่มวนเวียนอยู่รอบต้นไม้ เงยหน้ามองนางเป็นระยะ พร้อมส่งเสียงร้องเรียกอย่างร้อนรน
"โฮววว—! โฮววว—!"
ซูเจียวเจียวหมอบอยู่บนกิ่งไม้ มองดูเจ้าตัวใหญ่ที่วนเวียนอยู่ข้างล่าง ในใจทั้งขำทั้งโมโห
ถึงขนาดนั้นเลยหรือ?
นางแค่ปีนต้นไม้เท่านั้นเอง ไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย