ตั้งแต่วันนั้นที่ลงจากต้นไม้มา ซูเจียวเจียวพบว่าบรรยากาศระหว่างนางกับฉงโหลวเริ่มแปลกไป
ไม่ใช่แบบอึดอัด แต่เป็นแบบที่ราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นลอยอยู่ในอากาศ พอแตะต้องเบา ๆ ก็สั่นไหว
ฉงโหลวยังคงติดนาง แต่รูปแบบการติดเปลี่ยนไป
เมื่อก่อนคือตามติดไม่ห่าง ตอนนี้กลายเป็นตีวงเวียนวนอยู่รอบตัวอย่างห่าง ๆ
เขาวนเวียนอยู่ใกล้นาง รักษาระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล สายตาสีทองคู่นั้นบางครั้งกวาดมามอง บางครั้งก็เบนหนีไปอย่างรวดเร็ว
ซูเจียวเจียวตอนแรกไม่ได้สนใจ
แต่ไม่นานนางก็รู้ว่าคนผู้นี้เล่นกลอะไร
เขารอนางเป็นฝ่ายเข้าไปหาก่อน
ในฐานะราชาผู้ครองภูเขาหิมะ ฉงโหลวไม่เคยลังเลเวลาไล่ล่าเหยื่อ แต่ในเรื่องแบบนี้ เขากลับระมัดระวังเป็นพิเศษ
เขากลัวทำให้นางตกใจ
ซูเจียวเจียวรู้สึกทั้งขำทั้งโมโห
เจ้านี่ ปกติดุร้ายจะตาย ตอนนี้กลับมารู้จักวางท่าสง่างามแล้วงั้นหรือ
แต่นางไม่คิดจะให้เขาสมหวังง่าย ๆ หรอก
ถ้าเขาอยากเล่น นางก็จะเล่นเป็นเพื่อน
ซูเจียวเจียวพบว่าการแกล้งฉงโหลวเป็นเรื่องสนุกไม่น้อย
นางจึงเริ่มเล่นซ่อนแอบบ่อยครั้งในอาณาเขตของตน
ตอนแรกก็แค่ลองเชิง
นางฉวยจังหวะที่ฉงโหลวไม่ทันสังเกต แอบมุดเข้าไปในซอกหินซับซ้อนแห่งหนึ่ง และซ่อนตัวมิดชิด
จากนั้นนางก็กลั้นหายใจ ฟังเสียงข้างนอก
ฉงโหลวพบว่านางหายไปอย่างรวดเร็ว
"โฮววว——!"
เสียงเรียกนั้นทั้งรีบร้อนทั้งตื่นตระหนก ผ่านกำแพงหินไปก็ยังสัมผัสได้ถึงความกังวลของเขา