หน้าผา
ฉงโหลวมองดอกบัวหิมะต้นนี้มาเป็นเวลาสามวันแล้ว วันนี้มันเบ่งบานในที่สุด
เขาก้มศีรษะลงอย่างระมัดระวัง พยายามใช้ฟันกัดก้านดอกให้ขาด
แต่ปากของเขาใหญ่เกินไป
"กรอบ"
ก้านดอกขาด
ฉงโหลวตะลึง
เขามองกลีบดอกไม้ร่วงปลิวหายไปกับสายลม แล้วมองดอกบัวหิมะที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งในปาก ดวงตาสีทองฉายแววว้าวุ่นใจ
ทำไมมันหล่นล่ะ
แต่เขาไม่ทันได้คิดมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการลงไปอย่างปลอดภัย
เขาคาบดอกบัวหิมะนั้นไว้ในปากอย่างทะนุถนอม แล้วเริ่มปีนลง
ฉงโหลวปีนลงมาทีละก้าว ดอกบัวหิมะในปากก็ยิ่งช้ำเสียหายไปตามการเคลื่อนไหวและการหายใจของเขา
จนเมื่อเขาปีนลงมาจากหน้าผาได้ในที่สุด อุ้งเท้าทั้งสี่กลับมาเหยียบบนพื้นหิมะที่แน่นหนา ในปากก็เหลือเพียงครึ่งฐานดอก กลีบดอกอีกไม่กี่กลีบ กับก้านดอกที่โล่งเตียน
ฉงโหลวสัมผัสได้ถึงซากอันน่าเวทนาในปาก แล้วก็เงียบ
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ตะลึงไปหลายวินาที
จากนั้น เขาก็คาบดอกไม้ครึ่งซากนั้น เดินก้าวยาว เริ่มหันหลังกลับ
...
อีกพันเมตรออกไป
ค่ายพักของทีมงานถ่ายทำระเบิดเสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่อยู่
เสี่ยวจ้าวหัวเราะจนต้องตบขาตัวเอง: "ผู้กำกับ พี่เห็นไหม กลีบดอกไม้ร่วงหล่นไปตลอดทาง ตลอดทางเชียวนะ!"
เหล่าจางพยายามกลั้นหัวเราะจนสุดความสามารถ แต่ที่มุมปากก็ดันกดไม่ลง: "เห็นแล้ว เห็นหมดเลย"
หนุ่มผู้พากย์บรรยายพูดพลางหัวเราะไป: "นี่อาจเป็นฉากเกี้ยวพาราสีที่พังพินาศยับเยินที่สุดในประวัติศาสตร์สารคดีเสือดาวหิมะก็ว่าได้"