แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาที่ปากถ้ำ ซูเจียวเจียวหมอบอยู่บนก้อนหิน งัวเงียหาวหนึ่งที
เจ้าเด็กสองตัวกลิ้งเป็นก้อนอยู่บนพื้นที่โล่งหน้าถ้ำ เต้าอ้วนกัดหูเต้าเล็กไม่ยอมปล่อย เต้าเล็กก็ใช้ขาหลังถีบท้องเต้าอ้วน ขนปุยสองก้อนต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ซูเจียวเจียวขี้เกียจจะไปยุ่ง
เดี๋ยวก็หยุดเอง
วันนี้ตอนฉงโหลวกลับมา สิ่งที่คาบในปากไม่ค่อยเหมือนเดิม
ไม่ใช่เหยื่อที่ตายแล้วแบบที่เคย
แต่เป็นตัวเป็น ๆ
เป็นโอโตะสีเทามอมแมม กำลังดิ้นรนสุดชีวิตอยู่ในปากของเขา
ซูเจียวเจียวงงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นนั่งจากก้อนหิน
ฉงโหลวเดินไปกลางพื้นที่โล่งหน้าถ้ำ แล้วโยนโอโตะตัวนั้นลงกับพื้น
โอโตะถูกโยนจนหัวหมุน นอนนิ่งอยู่กับที่
เจ้าเด็กสองตัวถูกดึงดูดความสนใจทันที
เต้าอ้วนปล่อยหูเต้าเล็ก วิ่งสี่ขาสั้น ๆ ไปตรงนั้น เข้าไปใกล้ก้อนสีเทาปุย ๆ นั้น แล้วใช้จมูกดมฟุดฟิด
"อี๊ง?"
นี่คืออะไร?
เต้าเล็กเดินตามไปด้วย แต่ไม่เข้าไปใกล้เกินไป แค่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอียงหัวมอง
โอโตะตัวนั้นขยับขึ้นมาทันใด
เต้าอ้วนตกใจถอยหลังกระโดด แต่ไม่นานก็กลับไปใกล้ ๆ แล้วดมต่อ
ฉงโหลวก้มลง ส่งเสียงเรียกทุ้มต่ำไปทางเจ้าเด็กสองตัว
"โอ๊ง"
มานี่
เจ้าเด็กสองตัวเดินไปหาเขาอย่างว่าง่าย เงยหน้าขึ้นมองเขา
ฉงโหลวใช้กรงเล็บชี้ไปที่โอโตะที่เริ่มฟื้นตัวบนพื้น แล้วมองพวกมัน