บ่ายวันนั้น หลังจากฉงโหลวกลับมาจากล่าเหยื่อ ซูเจียวเจียวยังคงนอนขดอยู่บนโขดหิน เต้าเล็กนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของนาง หลับไปด้วยกัน
เต้าอ้วนไม่รู้วิ่งไปที่ไหน
ฉงโหลวไม่ได้คิดอะไรมาก ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
เมื่อหันกลับไป ก็เห็นร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งกำลังย่อตัวลง เคลื่อนที่เข้ามาหาตนทีละก้าวอย่างเงียบเชียบ
ท่าทางนั้น ลีลานั้น ยิ่งดูยิ่งคุ้นตา
เหมือนกับท่าที่มันใช้เวลาล่าเหยื่อทุกที
ฉงโหลวตะลึงไปครู่หนึ่ง
ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างน้อยนั้นก็พุ่งเข้ามาแล้ว
“ป้าบ!”
กัดเข้าที่จมูกของมันพอดี
ฉงโหลวทั้งตัวแข็งทื่อไปหมด
มันเบิกตากว้าง มองเจ้าตัวแสบที่ห้อยอยู่บนจมูกของตน กำลังกระดิกหางอย่างตื่นเต้น
เต้าอ้วนปล่อยปาก ร่อนลงจากจมูกของมัน เงยหน้ามองมัน ส่งเสียงอี๊ดอ๊าดอย่างตื่นเต้น
ราวกับกำลังพูดว่า: พ่อ! ผมทำได้! ผมโจมตีสำเร็จแล้ว!
ฉงโหลว: “...”
มันหันไปมองร่างที่อยู่บนโขดหิน ซึ่งหัวเราะจนตื่นขึ้นมาแล้ว
ฉงโหลวเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
มันมองลูกชายที่กำลังภาคภูมิใจตรงหน้า แล้วมองภรรยาที่ยิ้มอยู่ แล้วก็เงียบไป
ซูเจียวเจียวหัวเราะจนพอใจแล้ว ก็ลุกขึ้นปีนลงมาเดินเข้ามาหามัน เอาหัวถูไถใบหน้าของมัน
“อู้วว~”
ฉันสอนเอง เป็นไงล่ะ?
ฉงโหลวมองดวงตาที่เป็นประกายของนาง เงียบไปนาน