เมื่อฤดูร้อนมาถึงอีกครั้ง ซูเจียวเจียวพบว่าลูกทั้งสองของนางเปลี่ยนไปจนนางแทบจำไม่ได้แล้ว
เต้าอ้วนนอนหมอบอยู่บนหินผาใหญ่ที่สูงที่สุดตรงปากถ้ำ แสงแดดยามบ่ายสาดลงมาบนลายดอกกุหลาบสีดำบนตัวเขาให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น
ขนหนานั้นหนาและฟู กล้ามเนื้อเป็นเส้นสายที่ลื่นไหลและทรงพลัง มองจากด้านข้างก็เป็นรูปร่างของเสือดาวหิมะวัยโตเต็มวัยแล้ว
หากไม่ดูที่ใบหน้าของเขา
ใบหน้านั้นยังคงมีความไร้เดียงสาอยู่เล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าหม่นๆ นั้นยังคงมีแววโง่งม
แต่โดยรวมแล้ว เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามแล้ว
แล้วเต้าเล็กล่ะ?
ซูเจียวเจียวหันไปมองร่างที่หมอบอยู่ข้างๆ กำลังก้มหน้าเลียอุ้งเท้าของตัวเอง
เต้าเล็กสืบทอดความงามของนางมาโดยสมบูรณ์
ขนสีขาวราวหิมะ ลายสีดำนั้นจางกว่าของนางและฉงโหลว ราวกับถูกพู่กันเปียกน้ำแต้มไว้
ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นเหมือนกับนางเป๊ะ สวยจนไม่อาจบรรยายได้
แต่บนใบหน้านั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาแบบ "อย่าเข้าใกล้"
เต้าเล็กเลียอุ้งเท้าเสร็จ เงยหน้าขึ้น ชนเข้ากับสายตาของนางพอดี
"ครือ?"
เป็นอะไรไป?
ซูเจียวเจียวแลบลิ้นออกมา อยากจะเลียหน้าผากลูกสาว
เต้าเล็กหดตัวไปด้านหลัง หลบเลี่ยง
"ครือ"
แม่ หนูโตแล้ว อย่าเลียหนูบ่อยๆ
ซูเจียวเจียวเก็บลิ้นกลับมาอย่างเงียบๆ หันไปมองฉงโหลวที่อยู่ไม่ไกล
ฉงโหลวกำลังนอนหมอบอยู่บนหินอีกก้อน หางแกว่งไปมาอย่างแผ่วเบา