ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าตนเองอาจจะดีใจเร็วเกินไป
รสชาติของไก่หิมะตัวนั้นยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น นางคิดว่าตั้งแต่นี้ไปคงได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข "ผู้ยิ่งใหญ่ล่าเหยื่อ ข้านอนหลับ ผู้ยิ่งใหญ่ยืนเฝ้า ข้าเลียขน"
แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้านางอย่างดังฉาด
ไม่สิ เรียกได้แม่นยำกว่านั้นว่า ฉงโหลวใช้หางฟาดใส่นางอย่างดังฉาด
เช้าวันนั้น หิมะยังไม่ละลาย ลมหนาวพัดโห่ร้องอยู่นอกถ้ำ
ซูเจียวเจียวขดตัวอยู่ลึกสุดของกองฟางแห้ง กลายเป็นก้อนขนสีขาวกลมกล่อม ใช้หางปิดจมูก หลับใหลอย่างไม่รู้เวลา
ทันใดนั้น ก็รู้สึกถึงแรงดึงอย่างรุนแรงที่โคนขาหลัง
"ร้อง—!"
ซูเจียวเจียวร้องอย่างน่าสงสาร ทั้งตัวถูกฉุดออกจากความฝันอย่างแรง
นางลืมตาขึ้นอย่างมึนงง พบว่าฉงโหลวกำลังคาบโคนหางของนางไว้ และลากออกไปข้างนอกอย่างไร้ความปรานี
"งึม... ง้อ..."
นางส่งเสียงร้องอย่างน้อยใจ พยายามจะมุดกลับเข้าไปในกองฟางแห้งอันอบอุ่นนั้น
แต่ฉงโหลวไม่เปิดโอกาสให้นางเลย
เขาปล่อยปาก มองดูเจ้าตัวน้อยที่ยังอยากนอนต่อ ดวงตาสีทองไร้ซึ่งช่องทางต่อรองใดๆ
"คำราม—!"
เสียงขู่คำรามอันเข้มงวด
ซูเจียวเจียวถูกสายตาคู่นั้นจ้องจนขนลุก ตื่นเต็มตาทันที
นางลุกขึ้นอย่างน่าสงสาร เดินตามหลังฉงโหลวอย่างว่าง่ายออกไปข้างนอก
แต่ในใจกลับด่าเจ้าเสือดาวหิมะตัวใหญ่นี้ไปร้อยแปดพันครั้ง
ผู้ยิ่งใหญ่เอ๋ย ท่านป่วยหรือเปล่า?