"ทุกหน่วยระวัง! ฉงโหลวออกล่าเพียงลำพัง! เสี่ยวจ้าว โดรนตามไป! เหล่าหลี่ เตรียมเลนส์ยาว!"
เสี่ยวจ้าวจัดมุมกล้องโดรนอย่างวุ่นวาย: "ผู้กำกับ น้องสวยไม่ได้ตามไป มีแค่ฉงโหลวตัวเดียว"
"ผมเห็นแล้ว" เหล่าจางลดเสียงต่ำ "เจ้าตัวนี้จะไปทำอะไร? ล่าเหยื่อ? ตรวจอาณาเขต? หรือว่า..."
เขาไม่เอ่ยถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด
ทิ้งนาง?
ไม่น่าจะใช่
เมื่อครู่ยังจัดแต่งขนให้กันและกันอยู่อบอุ่นเลย
ในกล้อง เงาร่างของฉงโหลวเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วบนสันเขา
เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังทุ่งหญ้าไฮแลนด์ที่ฝูงแพะภูเขารวมตัวกันอยู่แต่ไกลอย่างที่เคย แต่กลับเลี้ยวตรงไปยังขอบพุ่มไม้เตี้ยที่ค่อนข้างราบเรียบเชิงเขาเบื้องหน้า
"ทางนั้น..." เหล่าจางขมวดคิ้ว "ตรงนั้นมีอะไร?"
เสี่ยวจ้าวหยิบแผนที่ภูมิประเทศที่พกติดตัวออกมา สแกนอย่างรวดเร็ว
"ผู้กำกับ ตรงนั้นมีพุ่มไม้เตี้ย ๆ น่าจะมีไก่หิมะออกหากิน"
"ไก่หิมะ?"
เหล่าจางตะลึงไปครู่หนึ่ง
"ไม่ไปจับแพะภูเขา วิ่งไกลขนาดนั้นไปจับไก่หิมะ?"
เสี่ยวจ้าวเกาหัว: "อาจจะ... อยากเปลี่ยนรสชาติ?"
......
ฉงโหลวกำลังหาไก่หิมะจริง ๆ
ที่ขอบพุ่มไม้เบื้องหน้ามีโขดหินเปลือยเล็ก ๆ ที่หิมะปกคลุมไม่มิด
รอยข่วนเล็ก ๆ หลายรอยปรากฏบนผิวหิน
นั่นคือร่องรอยที่ไก่หิมะคุ้ยเขี่ยทิ้งไว้