ซูเจียวเจียวถูกคำสั่งสั้นๆ นั้นทำให้ตัวสั่นเทิ้มทั้งตัว
ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณ พุ่งไปข้างหน้า
แต่ท่าทางของนางช้าเกินไปนัก
โอโตะตัวนั้นที่หลบอยู่ในโพรง ขยับตัวเร็วกว่านางไม่ต่ำกว่าหนึ่งจังหวะ ดังนั้นเมื่อกรงเล็บของซูเจียวเจียวฟาดลงไป สิ่งที่สัมผัสได้จึงมีเพียงหินแข็งเย็นเฉียบ
"แผละ!"
กรงเล็บสั่นสะเทือนจนเจ็บไปหมด
แล้วเงาสีน้ำตาลเทาก้อนนั้นก็เฉียดผ่านข้างใบหน้าของนางไป ใช้จมูกของนางเป็นจุดค้ำยัน เลี้ยวหักมุมพุ่งไปยังซอกหินด้านข้าง
ซูเจียวเจียวถูกแรงถีบนั้นทำให้หัวหงายไปข้างหลัง
พื้นหิมะลื่นเกินไป
นางเสียการทรงตัวอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ก็ยิ่งเสียสมดุลไปอย่างสิ้นเชิง
กรงเล็บทั้งสี่ขยับปัดไปมาอย่างไร้ทิศทางกลางอากาศ แล้ว—
"ปึก!"
เสือดาวทั้งตัวหัวทิ่มตรงดิ่งลงไปในกองหิมะข้างๆ
มีเพียงช่วงครึ่งตัวท่อนหลังที่โผล่พ้นออกมา หางอันฟูฟ่องยังชี้แข็งทื่อตั้งขึ้น สั่นระริกเล็กน้อย
ไกลออกไป
โอโตะตัวที่รอดตายมาอย่างหวุดหวิดหยุดลงที่ระยะประมาณสองเมตร หันกลับมามองเจ้าตัวใหญ่ที่หัวทิ่มกองหิมะ
จมูกเล็กๆ ของมันขยับสูดสองที ในดวงตาสีดำเหมือนเมล็ดถั่วดำราวกับมีความฉงนฉายผ่านมาแวบหนึ่ง แล้วกลายเป็นอารมณ์บางอย่างที่ยากจะบรรยาย
โอโตะไม่รีบหนีไปในทันทีด้วยซ้ำ
มันหมอบอยู่ตรงนั้นแบบนั้น อุ้งเท้าหน้าทั้งสองพกไว้อก จ้องมองซูเจียวเจียวที่กำลังดิ้นรนในกองหิมะอย่างสงบ
สายตานั้น เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยหยัน