บนพื้นหิมะ
ซูเจียวเจียวมองเห็นเต็นท์หลากสีสันอยู่ไกลลิบ
ดวงตาของนางแดงก่ำขึ้นมาทันที
ถึงแล้ว
ในที่สุดก็ถึงแล้ว
ขณะนั้นเอง ขาหน้าของนางก็อ่อนแรงลงกระทันหัน
เสือดาวทั้งตัวเสียการทรงตัว ล้มลงไปในกองหิมะอย่างแรง
“ปัง!”
หิมะกระเด็นกระจาย
ซูเจียวเจียวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหิมะ หายใจหอบหนักๆ
นางพยายามจะลุกขึ้น แต่ขาทั้งสี่ข้างไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งอีกแล้ว ทำได้เพียงตะกุยหิมะอย่างเปล่าประโยชน์
เสียงฝีเท้าด้านหลังเร่งเร็วขึ้นอย่างกระทันหัน
ฉงโหลวพุ่งเข้ามาหานาง ร่างใหญ่บังนางไว้กับเหล่าเต็นท์นั้น
เขาก้มลง ใช้หัวดันตัวนาง พร้อมส่งเสียงเรียกอย่างเร่งร้อนจากลำคอ
“ครืด...ครืด...”
ฉงโหลวร้อนใจยิ่งนัก
เขาไม่พยายามเรียกนางให้ลุกขึ้นอีก แต่กลับหมอบลงตรงนั้น ใช้ร่างของตัวเองปกป้องนางไว้ใต้ตัว
แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น ส่งเสียงคำรามต่ำๆ เต็มไปด้วยคำเตือนไปยังเหล่าเต็นท์หลากสีนั้น
“ฮึบ—!”
เสียงนั้นทุ้มต่ำและอันตราย เขี้ยวแหลมเปล่งประกายเย็นยะเยือกใต้แสงตะวัน ดวงตาสีทองคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยเจตนาสังหาร
สิ่งมีชีวิตใดก็ตามที่กล้าเข้าใกล้ จะถูกเขาฉีกเป็นชิ้นๆ
หน้าเต็นท์
มือของเหล่าจางสั่นเทา
“อย่าขยับ ใครก็อย่าขยับ”
เขาลดเสียงลง พูดกับเพื่อนร่วมงานด้านหลัง “อย่าไปกระตุ้นมัน”
เสี่ยวจ้าวถือกล้องวิดีโอ มือสั่นระริก “ผู้กำกับ เจียวเจียว...นาง...”
“ยังมีชีวิตอยู่”