ฉงโหลวไม่รู้จริงๆ ว่าคำว่า "ท้อง" คืออะไร แต่เขากลับได้กลิ่นใหม่ที่โผล่ขึ้นมาบนตัวของซูเจียวเจียว
กลิ่นจางๆ เป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน
กลิ่นนั้นเมื่อเข้ามาในจมูก ความต้องการปกป้องในตัวเขาก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซูเจียวเจียวก็ใช้ชีวิตแบบราชินีอย่างเต็มรูปแบบ ไม่ต้องขยับตัว ไม่ต้องออกแรง ฝีมือของฉงโหลวก็ยิ่งเกินบรรยายมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาไม่ให้หล่อนออกล่าเองอีกต่อไป
ทุกครั้งที่ล่าเหยื่อกลับมา เขาจะฉีกเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วคาบด้วยปากส่งถึงปากหล่อนอย่างเบามือ
ซูเจียวเจียวแค่ต้องอ้าปากแล้วเคี้ยวเท่านั้น
หล่อนอยากไปดื่มน้ำที่ริมน้ำเองงั้นหรือ
ไม่ได้
ต้องรอให้เขาเอาขนไปชุบน้ำให้เปียก แล้วกลับมาป้อนให้หล่อนกิน
หล่อนอยากไปขับถ่ายเองงั้นหรือ
ก็ไม่ได้
เขาจะตามไปส่งตลอดทั้งกระบวนการ เฝ้าระวังทุกย่างก้าว ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว
หล่อนอยากปีนขึ้นไปนอนอาบแดดบนหินผาผืนนั้นที่ชอบที่สุดเองงั้นหรือ
ยิ่งไม่ได้เลย
เขานอนหมอบลงตรงๆ ให้หล่อนเหยียบหลังของเขาปีนขึ้นไป แล้วก็เฝ้าอยู่ใต้หินผา เตรียมตัวรับหล่อนทุกเมื่อหากหล่อนพลัดตกมา
ซูเจียวเจียวตอนแรกยังรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง ผ่านไปไม่กี่วัน ความซาบซึ้งก็กลายเป็นขำไม่ออก
เจ้าบ้านี่ ถือว่าหล่อนเป็นคนไร้ค่าจริงๆ
ถึงแม้ว่าหล่อนจะเป็นคนไร้ค่าจริงๆ ก็เถอะ
แต่จะไร้ค่าแบบนี้ก็เกินไปหน่อยมั้ง
พูดตามตรง ความรู้สึกแบบถูกประคองไว้ในอุ้งมือแบบนี้ มันฟินมากจริงๆ
ซูเจียวเจียวยิ่งคิดก็ยิ่งฟิน หล่อนพลิกตัว โชว์ท้องน้อยให้แดดส่อง
แสงแดดส่องลงบนท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาน้อยๆ อบอุ่นไปทั้งตัว สบายสุดๆ
ทันใดนั้น ในท้องก็ขยับขึ้นมาครั้งหนึ่ง
แล้วก็ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม
เจ้าตัวน้อยในท้องวันนี้ดื้อเป็นพิเศษ เหมือนกำลังกลิ้งเกลือกอยู่ในนั้น
หล่อนใช้เล็บกดลงบนท้องเบาๆ