ยิ่งใกล้กำหนดคลอด ฉงโหลวก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นทุกที
สัญชาตญาณหวงอาณาเขตของเขาพองโตถึงขีดสุด
เช้าตรู่วันหนึ่ง ซูเจียวเจียวกำลังงีบหลับอยู่ในถ้ำคลอดสุดหรูปรับปรุงใหม่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้องดังมาจากนอกถ้ำ
"โฮก——!!!"
เสียงนั้นทั้งดุร้ายทั้งเร่งด่วน ทำเอาซูเจียวเจียวสะดุ้งทั้งตัว
นางลุกขึ้น ค่อย ๆ เดินไปที่ปากถ้ำ แล้วยื่นหัวออกไปมอง
ฉงโหลวยืนอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ห่างจากปากถ้ำไปห้าสิบเมตร ขนทั้งตัวตั้งชูชัน คำรามใส่ทิศทางเชิงเขาอย่างดุร้าย
ซูเจียวเจียวมองตามสายตาของเขาไป
ไม่มีอะไรเลย
ไม่ต้องพูดถึงสัตว์ร้าย แม้แต่เงาบ่างก็ไม่มีสักตัว
ซูเจียวเจียว: "?"
นางกำลังฉงน ทันใดนั้นก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
บนไหล่เขาที่อยู่ไกลออกไป ฝูงแพะภูเขากำลังเล็มหญ้าอย่างสบายอารมณ์
ฝูงแพะกลุ่มนั้นอยู่ห่างจากพวกเขาอย่างน้อยสามกิโลเมตร
สามกิโลเมตร
ฉงโหลวถือว่าแพะภูเขาที่อยู่ห่างออกไปสามกิโลเมตรเป็นภัยคุกคาม
ซูเจียวเจียวนิ่งเงียบไปสองสามวินาที
นางอ้าปาก อยากจะพูดอะไร สุดท้ายก็ปิดปากลง
ช่างเถอะ ปล่อยเขาไป
ฉงโหลวคำรามใส่ฝูงแพะภูเขาผู้บริสุทธิ์กลุ่มนั้นเสร็จ ก็กระโดดลงจากก้อนหิน กลับมาที่ปากถ้ำ
เขาลากลิ้นเลียตัวนางตั้งแต่หัวจรดหางก่อน แล้วจึงคาบหนังคอของนางอย่างระมัดระวัง พานางเข้าไปในถ้ำ
"โฮก"
กลับเข้าไป
ซูเจียวเจียว: "...ฉันเดินเองได้"
ฉงโหลวไม่ไหวหวั่น
เขาลากซูเจียวเจียวกลับไปที่ถ้ำคลอด ให้นางนอนลงบนกองฟางแห้งนุ่ม ๆ แล้วตัวเขาเองก็นั่งยอง ๆ อยู่ที่ปากถ้ำ ขวางปากถ้ำไว้มิดชิด