ซูเจียวเจียวไม่เคยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าขนาดนี้มาก่อน
ทุกวินาทีถูกยืดยาวออกไป ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาเหมือนถูกทรมาน
นางหายใจหอบใหญ่ ๆ ร่างกายสั่นเทาตามจังหวะความเจ็บปวด แผดเสียงครางอั้นอยู่ในลำคอ
“อู…อูอู…”
ฉงโหลวก้มลง เลียหน้าผากนางทีละที
“ครืออ…ครืออ…”
ท้องฟ้านอกถ้ำมืดสนิทแล้ว
เมฆดำกดต่ำจนแทบจะแตะยอดเขา เสียงฟ้าร้องอึกทึกครึ้มลอดผ่านขอบฟ้า ฟ้าแลบวาบเป็นระยะฉีกเมฆออก ทำให้ภายในถ้ำสว่างวูบหนึ่ง
ฝนกำลังจะตก
นี่คือฝนแรกของฤดูร้อน
ซูเจียวเจียวหายใจหอบ ๆ มองดูสายฟ้าที่สว่างวูบวาบนอกถ้ำ นึกในใจเพียงอย่างเดียว
อากาศบ้านี่ จะให้เป็นเพลงประกอบคลอดลูกเลยเหรอ?
ความเจ็บปวดอีกครั้งแล่นเข้ามา
ซูเจียวเจียวขบกรามแน่น อุ้งเท้าทั้งสี่กดลงไปในฟางแห้งใต้ตัว
ฝนตกลงมาข้างนอก
เม็ดฝนใหญ่เท่าถั่วกระแทกลงบนก้อนหินดังเปาะแปะ
น้ำฝนไหลตามผนังหินลงมา กลายเป็นม่านน้ำที่ปากถ้ำ กั้นโลกภายนอกออกจากถ้ำแห่งนี้
ฟ้าร้องกระหึ่ม ฟ้าแลบสว่างวูบวาบอยู่เป็นระยะ
ในขณะที่ฟ้าแลบสว่างจ้าอย่างยิ่งดวงหนึ่งวาบขึ้น
“อู…”
เสียงหนึ่งเบาบางจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้นจากส่วนลึกของถ้ำ
ซูเจียวเจียวสั่นสะท้านทั้งตัว
นางก้มลงมองข้างกาย
สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง ตัวเปียกโชก ขดตัวเป็นก้อน กำลังนอนอยู่ตรงนั้น
นั่นคือ…ลูกของนาง?
ซูเจียวเจียวมองเจ้าตัวเล็กนั่นอย่างงงงวย ชั่วขณะหนึ่งลืมแม้แต่จะตอบโต้