ซูเจียวเจียวมองฉงโหลว แล้วจู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึก "ที่แท้เจ้าคิดเพื่อข้าตั้งมากมาย" ขึ้นมาภายหลัง
เจ้าหมอนี่ปกติเวลาอยู่ด้วยกันดุร้ายจะตาย ฝึกก็ไม่ไว้หน้าเลยสักนิด แต่ทุกย่างก้าวล้วนปูทางไว้ให้ข้า
สอนล่าเหยื่อ ก็กลัวข้าจะหิวตาย
พาไปสำรวจภูมิประเทศ ก็กลัวข้าจะเจออันตรายแล้วหนีไม่ทัน
เดินตามติดไม่ห่าง ก็กลัวเรื่องเมื่อคืนจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
ซูเจียวเจียวโผล่หัวเข้าไปซุกไซร้ที่คางของฉงโหลวอย่างแรง
"อู้ว~"
ขอบคุณเจ้า
ฉงโหลวที่ถูกไซ้จนมึนงงไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ก้มลง เลียที่หน้าผากของนางเบา ๆ
......
ไม่กี่วันต่อมา การฝึกฝนก็ยิ่งเข้มงวดมากขึ้น
ซูเจียวเจียวคิดว่าวันนั้นที่สำรวจภูมิประเทศคงเป็นทั้งหมดแล้ว แต่ความเป็นจริงกลับพิสูจน์ว่านางคิดง่ายไปมาก
เช้าวันนี้ ฉงโหลวพานางไปยังลาดเขาสูงชันที่นางไม่เคยเหยียบย่างมาก่อน
ภูมิประเทศแถบนี้ซับซ้อนกว่าเมื่อก่อนมาก เต็มไปด้วยโขดหินที่ยื่นออกมาอย่างโดดเด่น และรอยแยกที่มองไม่เห็นก้น มีความชันจนแทบยืนไม่อยู่
ซูเจียวเจียวยืนอยู่บนยอดเขา แล้วมองลงไปข้างล่าง ขาสั่นจนแทบจะยืนไม่อยู่
ตรงนี้ถ้ากลิ้งลงไป คงกลิ้งถึงตีนเขาเลยล่ะ
กำลังจะหันกลับไปถามฉงโหลวว่าพามาที่นี่ทำไม ก็เห็นดวงตาสีทองคู่นั้นของเขาจ้องเขม็งมาที่นาง
ในใจนางเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที
วินาทีต่อมา ฉงโหลวก็ขยับ
เขาไม่ได้สาธิต ไม่ได้สั่ง เพียงแต่ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ สั้น ๆ ออกมาจากลำคอ
"ฮ่า!"