ร่างของเต้าป้าหายลับไปในความมืดมิดจนหมดสิ้น ฉงโหลวจึงละสายตากลับมา
เขาหันหลังเดินกลับไปหาซูเจียวเจียว
ซูเจียวเจียวยังคงทรุดตัวลงบนหิมะ สิ้นเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืน
ฉงโหลวก้มลง ใช้หัวโขกเบาๆ กับหัวของนาง
“ครืออ”
ลุกไหวไหม?
ซูเจียวเจียวลองขยับกรงเล็บดู
นางเงยหน้าอย่างน่าสงสาร ส่งเสียงร้องแผ่วเบาใส่ฉงโหลว
“อู๊...”
เดินไม่ไหวแล้ว
จริงๆ เดินไม่ไหวจริงๆ
ฉงโหลวจ้องนางอยู่สามวินาที
วินาทีถัดมา เขาอ้าปาก งับหนังคอด้านหลังของนางไว้
จากนั้นก็ก้าวเท้า เริ่มเดินกลับ
ซูเจียวเจียวทั้งตัวถูกงับลอย ขาทั้งสี่ห้อยย้อยไร้เรี่ยวแรง แกว่งไปมาในสายลมกลางคืน
กลับมาถึงถ้ำ ขอบฟ้าก็เริ่มจางขาวขึ้นแล้ว
ฉงโหลววางซูเจียวเจียวลงบนกองฟางแห้งเบาๆ
แล้วหมอบลงข้างๆ นางทันที
ร่างใหญ่โตแนบชิดกับนาง กอดนางไว้ทั้งตัวในอ้อมกอด
ซูเจียวเจียวงงงันกับความใกล้ชิดที่มาอย่างกะทันหันนี้
“อู้วว?”
ยอดฝีมือ?
นางเงยหน้าพยายามมองสีหน้าของเขา
แต่คางของฉงโหลวแนบอยู่บนหัวของนาง นางจึงมองเห็นเพียงขนสีขาวหนานุ่มที่บริเวณลำคอของเขาเท่านั้น
“ครืออ”
นอนเถอะ
เสียงทุ้มต่ำดังมาจากภายในอก สั่นสะเทือนเล็กน้อย
...
ซูเจียวเจียวถูกเลียให้ตื่น
“อู๊...”
นางส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ
แต่ลิ้นใหญ่โตนั้นยังคงไล่ตามหัวของนางเลียต่อไปเรื่อยๆ ท่าทางเหมือนจะงัดตัวนางออกมาจากกองฟางให้ได้
ซูเจียวเจียวจำใจลืมตาขึ้น