ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าตัวเองวิ่งแทบไม่ไหวแล้ว
สี่ขาชาไปหมด เหลือเพียงก้าวไปข้างหน้าอย่างกลไก
แต่นางไม่กล้าหยุด
เงาสีดำด้านหลังใกล้เข้ามาทุกที รู้สึกเหมือนวินาทีถัดไปมันจะกระโจนขึ้นมา
หนีไม่พ้นแล้ว
การตระหนักได้นี้ทำให้หัวใจของซูเจียวเจียวเย็นวาบไปถึงครึ่งหนึ่ง
แต่นางก็ยังไม่หยุด
ฉงโหลวเคยสอนนางไว้ ในเวลาล่าเหยื่อ สิ่งที่ห้ามที่สุดคือการยอมแพ้กลางคัน
การหนีก็เช่นกัน
ตราบใดที่ยังไม่ถูกกดลงใต้กรงเล็บ ก็ห้ามหยุด
เนินหิมะด้านหน้าเริ่มดูเหมือนจะนุ่มลงกว่าเดิม
ซูเจียวเจียวไม่ทันคิดมาก พุ่งหัวเข้าไป
ทันใดนั้นเองนางก็หยุดฝีเท้า
เพราะนางนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
ตอนที่ฉงโหลวพานางไปตรวจตราอาณาเขต เคยชี้ไปที่เนินหิมะแห่งนี้และกล่าวเตือนไว้
เนินหิมะแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดบนภูเขาหิมะทั้งลูก
หิมะหนาเกินไป ความชันสูงเกินไป เสียงดังใด ๆ ก็อาจทำให้เกิดหิมะถล่มได้
เต้าป้ามองเจ้าตัวเล็กที่หยุดกะทันหันนั้น เขาออกแรงเต็มที่ กระโจนไปข้างหน้า
เพียงชั่วขณะนั้นเอง
ซูเจียวเจียวสูดลมหายใจเข้าลึก เก็บพลังไว้ที่จุดตันเถียน แล้วส่งเสียงกรีดร้องที่ดังที่สุด แหลมที่สุด นับตั้งแต่ข้ามมิติมา
"อ้า——!!!"
เสียงนั้นระเบิดออกมาในราตรีอันเงียบสงัด ลัดเลาะขึ้นไปตามเนินหิมะ ตรงไปจนถึงยอดเขา
"แคร็ก"
เสียงที่เบาบางอย่างยิ่ง ดังมาจากเบื้องบน
เต้าป้าเงยหน้าขึ้น
ภายใต้แสงจันทร์ ยอดของเนินหิมะนั้น ชายคาหิมะขนาดมหึมาที่เกิดจากการสะสมตัวของหิมะ กำลังแตกออกอย่างช้า ๆ