ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าตนเองพักฟื้นมามากพอแล้ว
มาถึงเขตหินผาแห่งนี้ก็หลายวันแล้ว ฉงโหลวเลี้ยงนางจนอ้วนเหมือนลูกหมูตัวหนึ่ง ทุกวันนอกจากกินก็นอน ตื่นขึ้นก็กินต่อ
กองฟางแห้งนั้นถูกแรงกดของนางจนเป็นรอยยุบรูปร่างลูกสัตว์ที่สมบูรณ์แบบ เอนตัวลงไปแล้วก็ไม่อยากลุกขึ้นมา
แต่นางไม่อาจเป็นเช่นนี้ตลอดไปได้
ชาตินั้นตอนเป็นเสือดาวหิมะ อย่างน้อยนางก็ยังเรียนรู้การล่าเหยื่อ แม้ฝีมือจะธรรมดา ๆ แต่ชาตินี้จะยิ่งอยู่อย่างถอยหลังลงคลองได้อย่างไร?
วันนี้อากาศดีมาก พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นถึงจุดสูงสุด
ขาสั้นทั้งสี่ของซูเจียวเจียวถีบไปมาในกองฟางแห้ง
ขาหน้ายังไหว แต่ขาหลังค่อนข้างอ่อนแรง
นางคลานออกจากอ้อมกอดของฉงโหลว เดินโซเซไปทางปากถ้ำ
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ขาอ่อนแรงจนเกือบล้มลงอีกครั้ง
แต่นางทรงตัวไว้ได้
เดินออกจากปากถ้ำ แสงแดดสาดลงบนตัว อบอุ่นจนซูเจียวเจียวอยากจะกลิ้งไปมาอยู่ตรงนั้น
นางยืนอยู่บนแท่นหินหน้าปากถ้ำ ก้มหน้ามองขาสั้นของตัวเอง ความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
ร่างกายที่พังนี้ ไหน ๆ ก็ต้องฝึกให้มันดีให้ได้
ซูเจียวเจียวค่อย ๆ ก้าวขาหน้าซ้ายออกไป
มั่นคง
ก้าวขาหลังขวาต่อไป
ก็มั่นคงเช่นกัน
นางก้าวต่อไปเรื่อย ๆ
ทันใดนั้นเท้าก็ลื่น ร่างกายเสียการทรงตัวทันที ล้มเอียงไปทางด้านข้าง
"เมี้ยว——!"
ซูเจียวเจียวร้องตกใจ เตรียมรับมือกับสิ่งที่เรียกว่า "เบรกหน้า" ที่กำลังจะมาถึง
แต่ความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
สิ่งที่นุ่มฟูและอ่อนนุ่มบางอย่างเข้ามาขวางทางล้มของนางอย่างมั่นคง