ช่วงนี้ฉงโหลวทุ่มเทดูแลซูเจียวเจียวเป็นอย่างดี ทุกวันมีหมูป่าหูดหน้าเต็มตัวหรือไม่ก็ละมั่งน้อยเป็นอาหาร
ร่างกายของนางราวกับถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว อ้วนกลมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
บนร่างที่เคยซูบผอมเริ่มมีเนื้อมีหนัง ขนก็เงางามขึ้นเรื่อย ๆ
ร่างนี้แม้พื้นฐานจะย่ำแย่ แต่ด้วยสารอาหารที่เพียงพอ ก็กำลังฟื้นฟูขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แม้ตอนนี้จะยังตัวเล็กกว่าลูกสัตว์รุ่นเดียวกันอยู่รอบหนึ่ง แต่ขาสั้นทั้งสี่ที่เคยอ่อนปวกเปียกราวเส้นหมี่ บัดนี้ก็สามารถเดินได้อย่างมั่นคงโดยไม่สั่นเทาแล้ว
นางคิดว่าตัวเองเป็นลูกสัตว์ที่โตเต็มวัยแล้ว จึงตัดสินใจครั้งใหญ่
ล่าเหยื่อ
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาแล้วก็ดับลงไม่ได้อีก
ชาติที่แล้วนางผ่านการฝึกพิเศษสุดโหดจากฉงโหลว ในที่สุดก็สามารถฆ่าบ่างและโอโตะได้เพียงลำพัง แถมยังเป็นนักยุทธวิธีที่ยอดเยี่ยมประจำการเฝ้าระวังบนที่สูงอีกด้วย!
ทฤษฎีเต็มร้อย!
ซูเจียวเจียวหมอบอยู่บนแท่นหินหน้าถ้ำ ดวงตาโตสีทองใสจ้องไปที่รอยแยกหินตรงหน้าไม่ไกล
ตรงนั้น บ่างหินอ้วนตัวหนึ่งโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง มองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง
ซูเจียวเจียวหันกลับไปมองข้างหลัง
ฉงโหลวหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว
นางแอบเลื้อยลงจากแท่นหิน ขาสั้นทั้งสี่เหยียบลงบนหินผา เกิดเสียงเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน
ทุกก้าวที่นางเดินต้องหยุดเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของบ่างหินตัวนั้น