ซูเจียวเจียวไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปเมื่อไหร่
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงนอกถ้ำก็สว่างจ้าแล้ว
แสงแดดส่องผ่านช่องแคบๆ ที่ปากถ้ำ ทอดเป็นแนวเฉียงลงมา ทิ้งแสงอุ่นๆ ไว้บนพื้น
นางอยากพลิกตัวกลับ แต่พบว่าหางอันใหญ่ฟูฟ่องนั่นพาดอยู่บนตัวนาง พันรอบตัวนางไปหมด
ซูเจียวเจียวเผลอยื่นลิ้นออกมา เลียปลายจมูกของเขาเบาๆ
หูของฉงโหลวขยับ
แต่เขาไม่ตื่น
ซูเจียวเจียวเลียอีกที
ก็ยังไม่ตื่น
นางเริ่มสนุก เลียหน้าของเขาไปทีละที
ฉงโหลวถูกเลียจนตื่นในที่สุด
ดวงตาสีทองคู่นั้นค่อยๆ เปิดขึ้น อย่างงัวเงีย มองนาง
ซูเจียวเจียวรีบหยุด ทำหน้าบริสุทธิ์ราวกับว่า "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย"
ฉงโหลวกะพริบตา
จากนั้นเขาก็ลดหัวลง เลียหน้าผากนางอย่างแรง
"ครือออ"
อรุณสวัสดิ์
......
ไม่กี่วันต่อมา ฉงโหลวแทบไม่เคยแยกจากซูเจียวเจียวเลย
เขาพานาง เดินตรวจตราอาณาเขตทั้งหมดใหม่หมด
ตอนแรกซูเจียวเจียวคิดว่าเขาแค่ตรวจตราตามปกติ แต่ต่อมาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ
ฉงโหลวกำลังทำเครื่องหมายอาณาเขต
เขาทิ้งกลิ่นไว้บนหินก้อนใหญ่ทุกก้อน ยืนมองจากจุดสูงสุดของสันเขาทุกแห่ง
เขากำลังปกป้องนาง ด้วยทุกวิธีที่เขาคิดออก
บ่ายวันนั้น เสือดาวสองตัวนอนอาบแดดบนหินยักษ์ที่สูงที่สุดในอาณาเขต
ฉงโหลวนอนตะแคง ซูเจียวเจียวขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ทั้งตัวถูกอุ้งเท้าหน้าของเขากอดไว้ เหลือเพียงหัวโผล่ออกมา