เส้นทางกลับยากกว่าตอนมาอีก
หลังจากพายุหิมะผ่านไป หิมะก็หนาและนุ่มเป็นพิเศษ ก้าวเท้าลงไปทีละก้าว ขาทั้งข้างก็จมลงไปในหิมะ ต้องออกแรงอย่างมากถึงจะดึงออกมาได้
ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้กำลังเดิน แต่ว่ายน้ำอยู่ในทะเลหิมะ
ทุกย่างก้าวต้องใช้แรงมากกว่าปกติถึงสามเท่า
ข้างหน้า เงาร่างของฉงโหลวยังคงคล่องแคล่วว่องไว
ซูเจียวเจียวมองไปที่หางใหญ่ที่แกว่งไกวเล็กน้อยตามสายลม กัดฟันแล้วดิ้นรนต่อไป
สิบเมตร
ยี่สิบเมตร
สามสิบเมตร
ไปไม่ไหวแล้ว
ซูเจียวเจียวขาอ่อนแรงทั้งสี่ข้าง ทิ้งตัวลงไปในกองหิมะโดยตรง
เธอหอบหายใจอย่างหนัก ลิ้นสีชมพูห้อยออกมา หน้าอกขึ้นลงอย่างรุนแรง
ร่างนี้ถึงแม้จะหน้าตาดี แต่พลังร่างกายนั้นหมดสภาพจริงๆ
เงาร่างที่คล่องแคล่วนั้นข้างหน้าหยุดลง
ฉงโหลวหันหน้ากลับมา รูม่านตาสีทองมองไปที่เจ้าก้อนขนสีขาวที่หมอบอยู่ในหิมะด้านหลัง เหลือเพียงหัวสีขาวลูกหนึ่งโผล่พ้นออกมา
เขายืนอยู่กับที่ ไม่เร่งรัด ไม่ย้อนกลับมา
เพียงแค่มองดูอย่างเงียบๆ
ซูเจียวเจียวหอบสองสามที รู้สึกว่าพลังฟื้นขึ้นมาเล็กน้อย ดิ้นรนลุกขึ้นมาแล้วดิ้นรนต่อไปข้างหน้า
เดินไปอีกหลายสิบเมตร
ก็ล้มลงอีกครั้ง
ฉงโหลวยังคงหยุดอยู่ที่เดิม มองดูนางจากที่ไกลๆ
ซูเจียวเจียวจำใจลุกขึ้นมา เดินหน้าต่อไป
ครั้งที่สามที่ล้มลง ซูเจียวเจียวไม่อยากขยับจริงๆ
นางเงยหน้าขึ้น ส่งเสียงร้องโหยหวนที่จริงใจที่สุดตั้งแต่ข้ามมิติมา
"โฮ่วววว——ววว——"
เสียงแหลมเล็กและนุ่มนวล ปนกับเสียงสะอื้นชัดเจน ลอยไปไกลบนที่ราบหิมะอันกว้างใหญ่