ซูเจียวเจียวตื่นขึ้นเพราะความหนาวเย็น
แท่นให้ความอบอุ่นหนังแท้ขนาดยักษ์ที่อยู่ข้างกายหายไปแล้ว
นางยังมึนงง ยื่นอุ้งเท้าคว้าคลำไปมา คว้าได้แต่อากาศว่างเปล่า สุดท้ายได้เพียงก้อนฟางแห้ง
ซูเจียวเจียวสะดุ้งเฮือก ตื่นเต็มตาทันที
นางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
ดีแล้ว ยังไม่หนีไปไหน
ฉงโหลวกำลังหมอบอยู่ที่ปากถ้ำ ครึ่งตัวโผล่ออกไปข้างนอก ดูเหมือนกำลังสังเกตการณ์สภาพหิมะที่ทับถมอยู่
แผ่นหลังกว้างใหญ่ของเขาอยู่ย้อนแสง เส้นสายทุกเส้นเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
ซูเจียวเจียวถอนหายใจโล่งอก แล้วกลับไปหมอบลงในกองฟางอีกครั้ง
แต่ในวินาทีถัดมา ความรู้สึกวิกฤตก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อวานเป็นเพราะโชคดี ผู้ยิ่งใหญ่อารมณ์ดีจึงเลี้ยงข้าวให้คำหนึ่ง
วันนี้เป็นวันใหม่ ไม่สามารถเป็นเพียงสิ่งแขวนคอที่กินเปล่าๆ อยู่ได้ตลอดไป
บนภูเขาหิมะที่โหดร้ายนี้ เสือดาวไร้ค่าที่ไม่มีประโยชน์ ต้องถูกทอดทิ้งในที่สุด
นางต้องตั้งตัวให้ได้
ซูเจียวเจียวกลอกตา มองไปที่ขนหนาบนหลังของฉงโหลว
ถึงแม้นางจะล่าเหยื่อไม่เป็น สู้ไม่ได้ แต่ในเรื่องการปรนนิบัติคน...ไม่สิ การปรนนิบัติเสือดาว นางมีประสบการณ์
ชาติก่อนที่บ้านเลี้ยงแมวไว้สองตัว ฝีมือนวดนั้นผ่านการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญมาแล้ว
ซูเจียวเจียวลุกขึ้นจากกองฟาง แล้วเดินไปทางด้านหลังของฉงโหลว
หูของฉงโหลวขยับเล็กน้อย แต่เขาไม่หันกลับไป