ซูเจียวเจียวสัมผัสได้ถึงท่าทีหันหลังของฉงโหลวอย่างเฉียบแหลม
นี่หมายความว่าอะไร?
หมายถึงการยินยอม! หมายถึงกินได้!
ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นเปล่งประกายขึ้นมาทันที
"ยอดฝีมือจงเจริญ!"
ซูเจียวเจียวส่งเสียงเชียร์ในใจ ไม่สนใจความสง่างามอีกต่อไป รีบพุ่งเข้าไปหาแพะภูเขาตัวผู้อ้วนพีตัวนั้น
เนื้อแกะยังอุ่นๆ กลิ่นคาวเลือดโชยมา
หากมนุษย์เห็นเนื้อดิบเลือดแดงแบบนี้คงจะคลื่นไส้ แต่สำหรับเสือดาวหิมะแล้ว นี่คืออาหารเลิศรส
นางอ้าปาก เลียนแบบท่าทางของฉงโหลวเมื่อครู่ กัดลงไปหนึ่งคำ
ฉีก
เคี้ยว
กลืน
"อื้ม... อร่อย!"
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ—เหนื่อยเกินไป
กล้ามเนื้อกรามปวดเมื่อย ขากรรไกรชา
ซูเจียวเจียวกินไปสองสามคำก็ต้องพัก หายใจสักครู่แล้วค่อยกินต่อ
ฉงโหลวมองดูเผ่าพันธุ์เดียวกันที่ไร้ความสามารถในการล่าอย่างเงียบๆ
นางกินเนื้อแปลกประหลาดนัก
กินไปสองสามคำก็ต้องมองซ้ายมองขวา ไร้ประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิง
แล้วหน้านั้นที่เปื้อนเลือด สกปรกจริงๆ
ในฐานะเสือดาวหิมะที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระมาตั้งแต่เด็ก กฎแห่งการเอาชีวิตรอดของฉงโหลวไม่เคยมีคำว่า "ทำความสะอาดให้กันและกัน"
แต่ตอนนี้ เมื่อมองดูหน้าน้อยๆ ที่เปื้อนๆ นั่น กลับเกิดความอยากจะเลียขึ้นมา
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น ฉงโหลวก็ตกใจตัวเอง
เขาหันหน้าหนี บังคับตัวเองให้มองไปยังภูเขาหิมะที่อยู่ไกลออกไป
ซูเจียวเจียวไม่รู้ถึงความคิดในใจของฉงโหลว