ฉงโหลวคาบขาหลังของแพะภูเขาที่ยังอุ่นๆ ลากไปจนถึงก้อนหินบังลมขนาดใหญ่เมื่อครู่
ตำแหน่งนี้ดีเยี่ยม ล้อมรอบด้วยหินสามด้าน เหลืออีกด้านหนึ่งหันเข้าหาทิศทางลม นักล่าตัวใดที่คิดจะมาแบ่งส่วนด้วยก็หนีไม่พ้นจมูกของมัน
วางเหยื่อลง มันไม่รีรอ ก้มหน้าลงฉีกกินทันที
"ฉีก——"
เสียงเนื้อหนังแยกจากกันดังชัดเจนบนลานหิมะอันว่างเปล่า
เลือดสีแดงเปื้อนขนสีขาวบริเวณปาก ภาพของการเขมือบดิบๆ นั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันอันดิบเถื่อน
ซูเจียวเจียวหมอบอยู่ห่างออกไปห้าเมตร
ดวงตากลมโตสีฟ้าน้ำแข็งของนางจ้องเขม็งไปที่เนื้อในปากของฉงโหลว ลำคอกระดุกขึ้นลงอย่างควบคุมไม่ได้
หิว
หิวเหลือเกิน
กลิ่นคาวเลือดสำหรับซูเจียวเจียวในตอนนี้คือสิ่งล่อใจอันดับหนึ่ง
"ครอก..."
ท้องของนางส่งเสียงประท้วงอีกครั้ง
หูของฉงโหลวขยับ
แต่มันไม่เงยหน้า ยังคงก้มหน้ากินเนื้อต่อไป
ตามนิสัยของเสือดาวหิมะ ช่วงเวลากินอาหารห้ามไม่ให้พวกเดียวกันเข้าใกล้โดยเด็ดขาด
เสือดาวที่อยู่ลำพัง การปกป้องอาหารเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในยีน
แม้แต่เจ้าตัวเล็กที่ทำให้มันยอมพาข้ามแม่น้ำเมื่อครู่ก็ไม่ได้
บนภูเขาหิมะที่ทรัพยากรขาดแคลน การแบ่งอาหารเท่ากับฆ่าตัวตาย
ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าถ้าไม่ได้กินอะไรเดี๋ยวนี้ นางอาจจะสลบไปจริงๆ
หลังจากที่นางข้ามเวลามา ก็ได้กินเนื้อแช่แข็งครึ่งชิ้นเมื่อคืนเท่านั้น มันถูกย่อยสลายไปจนหมดแล้ว
กัดฟัน ตัดสินใจ
นางกดตัวลงต่ำมาก ท้องแทบจะติดกับพื้นหิมะ ใช้สี่ขา ค่อยๆ ไถลเข้าไปหาฉงโหลวทีละนิด