โอโตะตัวนั้นถึงแม้ขาหลังจะหัก แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้มันใช้ขาหน้าทั้งสองข้างตะกุยพื้นหิมะอย่างสุดแรง วิ่งพล่านไปมาอย่างบ้าคลั่ง
เงาร่างสีเทาปนน้ำตาลโดดเด่นชัดเจนท่ามกลางหิมะขาวโพลน
ซูเจียวเจียวเล็งเป้าหมายไว้แน่น แล้วพุ่งตัวเข้าตะปบอย่างรวดเร็ว
"ปั้ง!"
กรงเล็บกระแทกพื้นหิมะ เศษหิมะกระเด็นกระจาย
ไม่ได้อะไรเลย
โอโตะตัวนั้นเปลี่ยนทิศทางในวินาทีสุดท้าย ลอดผ่านซอกกรงเล็บของนาง แล้ววิ่งต่อไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง
ซูเจียวเจียวทรงตัวได้ แล้วพุ่งเข้าตะปบอีกครั้ง
ก็พลาดอีก
มาอีกครั้ง
ก็ยังพลาด
โอโตะตัวนั้นถึงแม้จะพิการ แต่เส้นทางการหลบหนีกลับซับซ้อนพลิกแพลง ช่วงหนึ่งเลี้ยวซ้าย ช่วงหนึ่งเลี้ยวขวา ช่วงหนึ่งเบรกกระทันหันแล้วหันหลังกลับ
ซูเจียวเจียวโดนมันหลอกให้กระโดดขึ้นลงระส่ำระสาย สี่ขาแทบตามจังหวะไม่ทัน
"ฮึก...ฮึก..."
ลำคอเหมือนโดนไฟเผา
แต่โอโตะเวรนั่นยังวิ่งหนีอยู่ข้างหน้า!
ครั้งสุดท้าย
ซูเจียวเจียวเล็งจังหวะหนึ่ง แล้วใช้แรงทั้งหมดในร่างกายพุ่งเข้าตะปบ
"โครม!"
ครั้งนี้ กรงเล็บของนางสัมผัสกับหางของโอโตะได้จริง
แต่ในชั่วขณะนั้น เพราะออกแรงมากเกินไป ขาหน้าที่ลงพื้นเหยียบเข้ากับก้อนหินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งบางๆ
หินลื่น
เสือดาวทั้งตัวเสียการทรงตัว ล้มคว่ำไปข้างหน้าตรงๆ