ที่ตั้งแคมป์ของทีมงานถ่ายทำ
เหล่าจางมองภาพนั้นผ่านเลนส์เทเลโฟโต้ เงียบไปนาน
เสียงของเสี่ยวจ้าวสั่นเล็กน้อย: “ผู้กำกับ เต้าอ้วนเขา...”
“โตแล้ว”
เหล่าจางขัดขึ้น “ลูกชายโตขึ้น ย่อมกลายเป็นคู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของพ่อ นี่คือกฎของธรรมชาติ ใครก็เปลี่ยนไม่ได้”
เขามองเงาร่างที่หมอบอยู่บนหินผา ค่อยๆ เลียแผลของตัวเอง สายตาเริ่มซับซ้อนขึ้น
“บทเรียนที่ฉงโหลวสอนเขาในวันนี้ เขาจะจดจำไปชั่วชีวิต”
เสี่ยวจ้าวถามเสียงเบา: “แล้ว... เขาคงใกล้จะจากไปแล้วใช่ไหม?”
เหล่าจางไม่ตอบ
เขาทำได้เพียงมองเงาร่างโดดเดี่ยวนั้นในจอ ถอนหายใจเบาๆ
......
ยามดึกแล้ว
ซูเจียวเจียวหมอบอยู่ในถ้ำ ฟังเสียงลมข้างนอก
ฉงโหลวนอนอยู่ข้างกาย โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
เจ้าตัวน้อยทั้งสองไม่อยู่ในถ้ำ
เต้าเล็กไม่รู้วิ่งไปที่ไหน ส่วนเต้าอ้วนตั้งแต่บ่ายก็หมอบอยู่บนหินผาไกลๆ นั่น ไม่ขยับเลย
ใต้แสงจันทร์ เงาร่างของเต้าอ้วนยังคงหมอบอยู่ตรงนั้น
เขาขดตัวเองเป็นก้อน เอาหัวซุกเข้าไปในหาง
ท่าทางแบบนั้น เหมือนตอนเด็กๆ เสียเหลือเกิน
ตอนนั้นเขายังเล็ก ทุกครั้งที่ถูกฉงโหลวสั่งสอน ก็จะขดตัวแบบนี้ นั่งเงียบๆ โกรธอยู่คนเดียว
ซูเจียวเจียวรู้สึกเจ็บในใจ
นางอยากลุกขึ้น ย่องออกไป อยากไปอยู่เป็นเพื่อนเขา
กรงเล็บของฉงโหลววางลงบนตัวนางเบาๆ
นางก้มลงมองเขา
ดวงตาสีทองคู่นั้นเปล่งประกายอ่อนๆ ในความมืด มองนางนิ่งๆ
ซูเจียวเจียวเข้าใจความหมายในแววตาของเขา
ปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพัง