หลังพระจันทร์เต็มดวง พลังของสองตัวน้อยก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณราวเรขาคณิต
โดยเฉพาะเต้าอ้วน
ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าไอ้เด็กนี่คงกินยาผิดตอนอยู่ในท้องแม่แน่ๆ ไม่งั้นจะอธิบายอาการปั่นป่วนไม่หยุดเหมือนเครื่องจักรเคลื่อนที่ตลอดเวลาได้ยังไง?
ทุกเช้ายังไม่ทันฟ้าสาง เต้าอ้วนก็ตื่นแล้ว
ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกก็คือเอาหัวเล็กๆ ปุกปุยของมันมุดเข้าอกซูเจียวเจียว แล้วก็เริ่มหอนจนกว่าซูเจียวเจียวจะจำใจลืมตาขึ้น
ซูเจียวเจียวลืมตาขึ้นก็เห็นหน้าเล็กๆ ที่ขยายใหญ่ขึ้นมาตรงหน้า ตาสีฟ้าหมอกเบิกกว้างกลมโต ปากเล็กๆ อ้าเตรียมพร้อมจะเริ่มรอบสองของการหอน
นางยกอุ้งเท้ากดหัวมันลงไป
"อู้ว"
หุบปาก
เต้าอ้วนถูกกดทั้งตัวลงไปในฟางแห้ง นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็——
"อี๊ดดด!!!"
หอนดังกว่าเดิม
ซูเจียวเจียวกลอกตา แล้วปล่อยอุ้งเท้า
เต้าอ้วนรีบลุกขึ้น ปราดเข้าใส่หางของนางทันที
หางใหญ่ฟูฟ่องนั่นคือของเล่นสุดโปรดของไอ้เด็กนี่ ไม่มีอะไรเทียบเท่าเลย
แต่ละวันต้องเล่นอย่างน้อยหลายสิบครั้ง
กัด เกา กอด เคี้ยว สารพัดวิธี
ซูเจียวเจียวรู้สึกว่าหางของตัวเองคงเต็มไปด้วยน้ำลายของมันไปแล้วแน่ๆ
วันนี้ก็เหมือนกัน
เต้าอ้วนพุ่งพรวดเดียว ใช้สองอุ้งเท้าหน้าคว้าหางนั้นไว้แน่น แล้วอ้าปากกัดลงไปหนึ่งที
"อู้วว——!"
ซูเจียวเจียวเจ็บจนทั้งตัวเด้งขึ้น
นางหันกลับมามองเจ้าตัวแสบที่กำลังกอดหางของนางแล้วกัดอย่างเอร็ดอร่อย ความโกรธในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
"อู้ว!"
นางยกอุ้งเท้า ฟาดหนึ่งทีจนเต้าอ้วนล้มลงไปกับพื้น
เต้าอ้วนถูกกดหงายท้องสี่ขาชี้ฟ้า ตัวเล็กๆ ดิ้นไปมาในฟางแห้ง พร้อมส่งเสียงอี๊ดอย่างตื่นเต้น