ซูเจียวเจียวมองดูหัวน้อยเปียกโชกนั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก
นางค่อย ๆ ใช้ปลายจะงอยปาก ปัดกวาดเศษเปลือกไข่ที่ติดอยู่ตามตัวของฉงโหลวทีละนิดอย่างทะนุถนอม
เศษเปลือกไข่เหล่านั้นยังติดอยู่บนขนอ่อนอันบางเบาของเขา บางชิ้นยังเชื่อมติดกับเยื่อบาง ๆ ด้านในเปลือกไข่ หากไม่ทำความสะอาดให้เรียบร้อย จะขัดขวางการเคลื่อนไหวของเขา หรืออาจก่อให้เกิดอันตรายได้
ฉงโหลวถูกนางทำความสะอาดจนตัวโยนไปมาเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ขัดขืน มีเพียงนอนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น ปล่อยให้นางคาบเศษเปลือกไข่บนตัวของเขาออกไปทีละชิ้น
หลังจากทำความสะอาดเศษเปลือกไข่ชิ้นสุดท้ายเสร็จ ซูเจียวเจียวก็ถอยไปครึ่งก้าว พินิจพิจารณาเจ้าตัวน้อยตรงหน้าอย่างละเอียด
ขนอ่อนสีขาว เปียกโชก ติดแนบอยู่กับตัว ทำให้เขาดูเหมือนสำลีก้อนหนึ่งที่ถูกฝนชะ
หัวโต ตัวเล็ก
ซูเจียวเจียวมองท่าทางของเขาแล้ว ก็ส่งเสียง"ครืดด"แฝงรอยยิ้มออกมาจากลำคอ
น่าเกลียดจริง ๆ
แต่นางกลับคิดว่านี่คือเจ้าตัวน้อยขี้เหร่ที่น่ามองที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา
ซูเจียวเจียวก้มลง ใช้ปลายจะงอยปากถูไถเบา ๆ บนหัวน้อย ๆ ของเขา
"ครืด"
ฉงโหลวถูกนางถูจนหัวสั่นเล็กน้อย "สายตา" ในรอยแยกเล็ก ๆ นั้นไล่ตามนางไม่วางตา
"เจี๊ยบ"
ซูเจียวเจียวส่งเสียง"ครืดด"ที่เต็มไปด้วยความพอใจและอ่อนโยนเป็นชุดออกมาจากลำคอ
จากนั้นนางก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ฉงโหลวฟักออกจากไข่แล้ว
เขาต้องการอาหาร
นางรีบหันหลัง คาบชิ้นเนื้อที่ตกอยู่ที่ขอบรังขึ้นมา