ซูเจียวเจียว ก้มลง ใช้ปลายจะงอยปากถูไถเบาๆ บนหัวเล็กๆ ของ ฉงโหลว
“ครืด”
เจ้ารอได้เลย
พออากาศดี ข้าจะตกแต่งรังให้เจ้าใหม่
ฉงโหลว ขณะหลับใหล ออกเสียง "จี๊ด" อ้อแอ้ กึ่งหลับกึ่งตื่น ไม่รู้ว่าได้ยินหรือเป็นแค่ความฝันล้วนๆ
ซูเจียวเจียว ถือว่าเขาได้ยินแล้ว
นางสาบานว่า พอท้องฟ้าแจ่มใส นางจะปรับปรุงรังนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ
นางจะไปหาวัสดุที่นุ่มที่สุด ของตกแต่งที่สวยที่สุด วัสดุรองที่นอนที่สบายที่สุด นางจะทำให้ที่นี่เป็นรังระดับสูงสุดที่หรูหราและสบายที่สุดบนแนวชายฝั่งทั้งหมด
แต่ตอนนี้ยังไม่ได้
ลมฝนยังไม่หยุด ฉงโหลว ยังต้องการอุณหภูมิร่างกายของนาง
ซูเจียวเจียว วางคางลงบนขอบรัง จ้องมองท้องฟ้าสีหม่นนอกนั้น
รอให้ฟ้าสว่างก่อน
พอฟ้าสว่างเมื่อไหร่ก็เริ่มทำงาน
......
ฉงโหลว ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นวันถัดไปแล้ว ตอนนั้น ซูเจียวเจียว กำลังจ้องมองฝนนอกนั้นเหม่อลอย
เขาส่งเสียง "จี๊ด" เล็กๆ ซูเจียวเจียว หันมาทันที
หิวหรือ?
ฉงโหลว อ้าปาก ท่าทางนั้นมีความหมายว่า "ในเมื่อเจ้าถามแล้ว ข้าก็จะยอมรับอย่างเสียไม่ได้" ด้วยความสง่างาม
ในลำคอของ ซูเจียวเจียว มีเสียง "ครืดด" ที่แฝงด้วยรอยยิ้ม
นางดึงนกนางนวลที่เพิ่งจับได้ที่ขอบรังเข้ามา ใช้ปลายจะงอยปากฉีกเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆ ละเอียดกว่าคราวก่อน แล้วป้อนเข้าปาก ฉงโหลว ทีละเส้น
พออิ่มแล้ว ฉงโหลว ก็ไม่หลับทันที
เขานอนทับอยู่บนขนที่ท้องของนาง เงยหน้าเล็กๆ มองนาง
ซูเจียวเจียว ก็มองเขาเช่นกัน
ขนอ่อนที่เปียกชุ่มติดตัวตอน ฉงโหลว ฟักออกจากไข่ ตอนนี้ฟูขึ้นเต็มที่แล้ว ขาวบริสุทธิ์ ไม่มีสีอื่นเจือปน ดั่งดอกแดนดิไลออนที่เพิ่งเบ่งบาน