อวิ๋นเหยาจือเงยหน้าขึ้น เส้นผมที่ถูกกระชากดึงเจ็บจนหางตาแดงก่ำ ดวงตาคู่นั้นเดิมทีก็คลอไปด้วยหยาดน้ำ ยิ่งตอนนี้พร่ามัวราวกับหมอก ราวกับกระต่ายน้อยที่ตื่นตระหนกและไร้ทางพึ่งพิง
หวังลี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็สบตากับชายอีกสองคน ต่างเห็นแววเย้ยหยันและความย่ามใจในตาของอีกฝ่าย
เขาปล่อยมือที่บีบคางของเธอ แล้วยกขึ้นตบแก้มเธอเบา ๆ ท่วงท่าโชกโชนและน่าแหวะ
“โอ๊ะ นี่คิดได้แล้วเหรอ? ถ้ายอมง่าย ๆ แบบนี้ตั้งแต่แรก ก็ไม่ต้องเจ็บตัวมากหรอก”
ชายร่างเตี้ยล่ำก็ปล่อยมือที่กระชากผมเธอเช่นกัน หัวเราะออกจมูกด้วยความดูแคลน
“ถือว่ามึงรู้จักเอาตัวรอด ตามพวกกูสามคนมา รับรองมีกินมีดื่ม ดีกว่ามารอตายในที่พัง ๆ นี่”
ชายผอมสูงยิ่งขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือจะมาโอบเอวเธอ
“มา ยิ้มให้พี่ก่อนสักหน่อย…”
อวิ๋นเหยาจือตัวอ่อนยวบ ราวกับตกใจจนหมดแรง ฉวยโอกาสเบี่ยงตัวหลบหลีกไปด้านข้าง น้ำเสียงสั่นหนักขึ้นกว่าเดิม
“ฉัน ฉันจะตามพวกพี่ไป ในกระเป๋าใบนั้นมีของกินอยู่บ้าง”
ท่าทางน่าสงสารน่าเวทนานี่เอง แถมยังแสดงท่าดีให้เห็น ทำให้ความระแวดระวังของชายสามคนลดลงไปอีกหลายส่วน รอยยิ้มบนหน้ายิ่งทวีความลามก
ชายผอมสูงชายตามองเห็นกระเป๋าเป้ใบหนึ่งที่ถูกโยนทิ้งไว้บนแผ่นไม้ตรงมุมห้องตั้งแต่แรกเห็น เขาเดินไปไม่กี่ก้าวก็หยิบขึ้นมา ดึงซิปออกพลิกดู ข้างในมีเนื้อกระป๋องสองกระป๋อง ขนมปังกรอบบีบอัดห้าห่อ และน้ำแร่อีกครึ่งขวดที่เปิดแล้ว
“เฮ้ย มีของกินจริง ๆ ด้วย!”
เขาโยกกระป๋องในมือขึ้น แม้แต่รอยย่นบนหน้าก็ยิ้มจนคลี่ออก หันไปตะโกนใส่ผู้หญิงที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูมาตลอด
“ยืนบื้อทำไม? รีบไปก่อไฟทำกับข้าวสิ! พวกกูหิวมาทั้งวัน วันนี้ต้องได้กินของร้อน ๆ สักมื้อ!”
เซี่ยเหยียนซินขานรับเบา ๆ เดินเข้ามาอย่างนอบน้อม ฝีเท้าแผ่วเบามาก ไม่กล้ามองสภาพในห้องมากเกินควร
ทางด้านนี้ อวิ๋นเหยาจือว่านอนสอนง่าย ไร้วี่แววขัดขืนแม้แต่น้อย หวังลี่เห็นแล้วใจเต้นพล่าน คิดไม่ซื่อเลยสอดแขนเข้าไปโอบเอวเธอ ฝ่ามือยังลูบคลำสองครั้งอย่างไม่รู้จักมารยาท
เขาเข้ามาใกล้มาก จมูกแทบจะติดซอกคอเธอ สูดลมหายใจเข้าลึก เบาบางกลิ่นหอมหญ้าไม้ผสมกับกลิ่นเหงื่อซึมลอดเข้ามาในโพรงจมูก
เขาหรี่ตา ยิ้มได้ลามกหนักขึ้น
“หอมจริง ๆ ไม่ได้กลิ่นหอมแบบนี้มานานแล้ว”
อวิ๋นเหยาจือตัวแข็งทื่อไปนิด แต่ไม่กล้าหลบ เพียงก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม ขนตายาวเรียงเส้นปิดบังแววรังเกียจที่วาบผ่านในแววตา
“พี่ใหญ่ ข้าก็อยากดม!”
ชายร่างเตี้ยล่ำต้องการเข้าใกล้เธอ แต่ถูกหวังลี่เตะออกไป
“ไสหัวไปไกล ๆ ลืมกฎแล้วรึไง?”
“แหะ ๆ นี่ก็ครั้งแรกที่ได้เจอของดีแบบนี้นี่”
ปกติแล้วเมื่อเจอผู้หญิงหรือชายหนุ่มผิวเนื้อละเอียดเนียนนุ่ม ก็มักจะเป็นหวังลี่เล่นก่อน เล่นพอหอมปากหอมคอแล้ว จึงให้พวกเขาเล่น
หวังลี่โอบเอวอวิ๋นเหยาจือเดินออกไปข้างนอก สัมผัสหยาบกระด้างในอุ้งมือเสียดสีจนเธอคลื่นไส้ แต่เธอทำได้เพียงฝืนทนไว้ ก้าวเท้าอย่างไร้เรี่ยวแรงตามเขาเดินออกไปด้านนอก
กลางห้องโถงมีกองฟืนแห้งกองเล็ก ๆ กองไว้แล้ว บนกองฟืนมีหม้อเหล็กตั้งอยู่อย่างมั่นคง ขอบหม้อดำทึมยังเปื้อนคราบสนิมสีน้ำตาลบางส่วน
ผู้หญิงกำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าหม้อ เทเนื้อบดสองกระป๋องลงไปในหม้อ
ส่วนชายผอมสูงยื่นมือลอยค้างเหนือหม้อ ปลายนิ้วของเขาแผ่ไอแสงสายน้ำจาง ๆ ออกมาแผ่นหนึ่ง ไม่นานนัก สายน้ำใสไหลรินตามซอกนิ้วของเขาลงไปในหม้อ
น้ำเพิ่งเทเสร็จ หวังลี่ก็ดีดนิ้วใส่กองฟืนแห้งนั้น
เสียง “เพียะ” ดังกังวาน จากนั้นเปลวไฟสีส้มแดงก็พุ่งพรวดขึ้นจากใต้กองฟืน ลิ้นไฟเลียกินฟืนแห้ง เพียงไม่กี่วินาทีก็เผาจนลุกปะทุเสียงดังปะทุ ความอบอุ่นพลันพัดปะทะใบหน้า
อวิ๋นเหยาจือหลุบตาลง รวบรวมทุกสิ่งนี้ไว้ในสายตาจนหมดสิ้น
พลังพิเศษธาตุไฟ พลังพิเศษธาตุน้ำ และอีกสองอย่างที่ยังไม่ทราบ
ห้าคนนั่งล้อมรอบกองไฟ อวิ๋นเหยาจือถูกหวังลี่ดึงให้นั่งเบียดชิดติดกับเขา กลิ่นเหงื่อเน่าคละคลุ้งกับกลิ่นบุหรี่สาบของชายคนนั้นตลบเข้าไปในลมหายใจของเธอ เธอฝืนกลั้นไว้ถึงไม่ขย้อนอ้วกออกมา
ผู้หญิงแบ่งน้ำซุปเนื้อในหม้อให้ชายสามคน ชายพวกนั้นถือขนมปังกรอบบีบอัดจิ้มน้ำซุปเนื้อกิน
ส่วนอวิ๋นเหยาจือกับผู้หญิงถูกแบ่งขนมปังกรอบบีบอัดให้กินหนึ่งก้อน
หวังลี่กินคำสุดท้ายเสร็จ ยังไม่หนำใจจึงเช็ดปาก หันไปมองสาวงามข้างกาย
เห็นเธอเคี้ยวช้า ๆ ละเมียดละไม แม้แต่ท่ากระทือขนมปังกรอบยังเผยความอ่อนหวานนุ่มนวล ลูกกระเดือกก็เคลื่อนขึ้นลงอย่างไม่รู้ตัว ไอ้หน้าตัวเองนั่นพลันมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที
แววตาของหวังลี่พลันขุ่นมัวสกปรกขึ้นอย่างฉับพลัน ไม่รอให้อวิ๋นเหยาจือตอบโต้ ฝ่ามือหยาบกระด้างก็ผลักอย่างแรง
อวิ๋นเหยาจือร้องตกใจ ร่างทั้งร่างถูกผลักล้มลงกับพื้นอย่างแรง หลังกระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ เจ็บจนพร่ามืดไปชั่วขณะ
น้ำหนักของชายคนนั้นกดทับตามมาติด ๆ กลิ่นเหงื่อเน่าเหม็นสาบคละคลุ้งด้วยกลิ่นน้ำมันฉุนจนเธอแทบอาเจียน มือหยาบใหญ่กระชากเสื้อนอกกีฬาของเธอ ซิปถูกกระชากจนดังกราว ๆ
“หอมจริง นุ่มจริง! สุดยอดของดีเลย! ให้พี่ชายมาทะนุถนอมเอ็งดี ๆ”
สองคนข้าง ๆ ดูจนเลือดสูบฉีด เสียงผิวปากแสบแก้วหูและเสียงโห่ฮาปากลามก กระทบอยู่ในโถงโล่งกว้างจนแก้วหูคนเจ็บ
อวิ๋นเหยาจือฝืนกลั้นอาการสั่นเทาของร่างกาย มองเขาอย่างน่าสงสารน่าเวทนา น้ำเสียงนุ่มลง แฝงน้ำเสียงสะอื้น
“พี่... อย่าทำตรงนี้เลยนะคะ...”
เสียงของเธอทั้งนุ่มทั้งออดอ้อน แถมยังมีเสียงสั่นน้อย ๆ ราวกับมีตะขอเกี่ยวใจคน
“ในห้อง... ในห้องมีเตียง ไปที่นั่นดีไหมคะ?”
หวังลี่หยุดชะงักการเคลื่อนไหวทันที ก้มลงมองดวงตาพร่ามัวของเธอ ลูกกระเดือกก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง เสียงโห่ฮาข้าง ๆ ดังมากขึ้น
“อย่าเลย! ทำตรงนี้แหละ! ให้พวกข้าได้ดูเป็นวิทยาทาน!”
“ใช่ ๆ! ที่นี่โล่งกว้าง ดีกว่าอุดอู้อยู่ในห้องน่าเบื่อ?”
สองคนนั้นผิวปาก ตบตัก หัวเราะลามกหนักกว่าเดิม
หวังลี่ถูกพูดเสียจนใจคันยุบยิบ ก้มลงประสานแววตาที่น้ำตาคลอคล้ายจะหยดของอวิ๋นเหยาจือ ถูกสายตาเพียงนั้นก็ยั่วจนใจเต้นไฟลุกโชน จึงฉวยเอวอวิ๋นเหยาจือ อุ้มหอบตั้งฉากเข้าไปในห้อง
อวิ๋นเหยาจือถือโอกาสโอบคอเขา น้ำเสียงนุ่มเหมือนน้ำกระจอกหนึ่ง แฝงความขลาดเขินที่จงใจเสแสร้งเล็กน้อย
“พี่ อย่าลืมปิดประตูนะ ฉันอาย...”
หวังลี่หัวเราะต่ำ ๆ โยกคนในอ้อมอกขึ้นเบา ๆ ยกเท้าถีบพังงับที่วงกบประตูอย่างแรง บานประตูเหล็กที่ผิดรูปไปแล้วปิดลงครึ่งหนึ่ง
เขาไม่ได้โยนเธอไว้บนเตียง กลับโยนทิ้งลงข้างเตียงบนพื้น พื้นเย็นเฉียบแข็งกระด้างกดทับจนกระดูกเธอเจ็บแปลบ อวิ๋นเหยาจือครางฮือในลำคอ น้ำตาพลันทะลักพรวดขึ้นมา คราวนี้ไม่ได้เสแสร้งไปทั้งหมด
หวังลี่มองดูท่าทางที่ราวกับปล่อยให้เขาเชือดเอาเนื้อของเธอ เปลวไฟราคะในแววตาลุกโพลงหนักขึ้น
เขายิ้มเหี้ยม มือหยาบใหญ่คว้าที่ขอบเอวกางเกงตัวเองโดยตรง การเคลื่อนไหวกระตือรือร้นจนรอไม่ไหว ดึงรั้งลงข้างล่าง ปากยังพ่นคำพูดสกปรกเปรอะเปื้อน
“นังตัวดี ให้ปู่ลิ้มรสความร้ายกาจของเอ็ง...”
พูดจบก็คว้าหัวของเธอดึงเข้ามาชิดตรงหน้าตัวเอง
อวิ๋นเหยาจือถูกกลิ่นเน่าเหม็นอบอวลเสียจนทนไม่ไหว พ่นลมขย้อนอ้วกออกมาตรง ๆ มือหนึ่งของเธอยันไว้ที่ต้นขาใหญ่ของเขา ส่วนมืออีกข้างล้วงไปใต้แผ่นไม้เตียง ปากก็พูดไปด้วย
“พี่ ไปล้างก่อนหน่อยดีไหม...”
หวังลี่ถูกเสียงขย้อนอ้วกของเธอทำให้หมดอารมณ์ พอได้ยินดังนั้น หน้าก็ถมึงลง ความดุร้ายในแววตาแทบจะล้นทะลักออกมา
เขากระชากผมของเธออย่างแรง บีบให้เธอเงยหน้าขึ้น ลำคอถูกดึงจนยืดตรง เจ็บจนน้ำตาเธอไหลริน
“ล้าง? มึงนี่กล้ารังเกียจกูเรอะ?”
เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก้มตัวลงใกล้เธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อนั่นแทบจะติดหน้าเธอ ลมหายใจขุ่นมัวพ่นลงบนผิวเธอ พร้อมกับกลิ่นคาวคละคลุ้งน่าสะอิดสะเอียน
“วันนี้ไม่สั่งสอนมึง มึงก็ไม่รู้ว่าใครเป็นหล...! อ๊ากก—!”