ซุ่ยเหมี่ยวจัดการชายชราที่ใกล้สิ้นใจคนนี้ได้อย่างง่ายดาย เธอหารถที่ยังพอขับได้มาคันหนึ่ง แล้วพาเขาไปยังโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง
โรงพยาบาลถูกทิ้งร้างไปหมดแล้ว ซุ่ยเหมี่ยวไม่พบทั้งคนและซอมบี้ ดีเลย ตอนนี้เธอเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้แล้ว แม้จะเปิดกิจการโดยไม่มีใบอนุญาตก็ตาม
เธอมัดแขนขาทั้งสี่ของชายชราไว้กับเตียง ไม่สนเสียงคำรามอย่างเดือดดาลของเขา แล้วสวมเสื้อกาวน์สีขาวพร้อมคล้องหูฟังแพทย์
หัวใจเต้นเป็นปกติ! เรื่องนี้ต่างจากในละครอยู่บ้าง เธอนึกว่าจะเป็นแค่ศพเดินได้เสียอีก แต่ในระยะนี้เขายังนับเป็นคนที่โกรธเกรี้ยวโดยไร้สติอยู่ ทว่าหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรก็ยากจะบอก
เธอหยิบมีดผ่าตัดออกมา ใช้แรงถึงสามส่วนจึงกรีดผิวหนังบนมือของชายชราได้ เลือดซึมออกมา
ซุ่ยเหมี่ยวหยิบอีกเล่มขึ้นมาทันที แล้วใช้แรงห้าส่วนกรีดผิวตัวเองจนเป็นรอยขาว คราวนี้เธอเข้าใจความสามารถในการป้องกันของร่างกายชายชราอย่างเป็นรูปธรรมแล้ว
พูดอีกอย่างก็คือ ซอมบี้เองก็กำลังวิวัฒนาการ เพียงแต่วิวัฒนาการไม่สำเร็จ... ไม่สิ ไม่ควรเรียกว่าไม่สำเร็จ น่าจะเป็นเพราะยังวิวัฒนาการไม่สมบูรณ์มากกว่า
ซุ่ยเหมี่ยวระลึกถึงความรู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาหัวใจก่อนที่เธอจะฟื้นขึ้นมา ยิ่งคิดก็ยิ่งเชื่อว่านี่คือด่านที่ทุกคนซึ่งถูกปนเปื้อนต้องเผชิญ
เธอผ่านมันมาได้ จึงกลายเป็นคนที่มีสติ ส่วนคนที่จิตสำนึกถูกกักขังไว้ ก็ไม่อาจควบคุมร่างกายของตนเองได้ การวิวัฒนาการจึงไม่สมบูรณ์อย่างนั้นหรือ?
ตกลงปัญหาอยู่ตรงไหนกันแน่? เธอสัมผัสไม่ได้แม้แต่ร่องรอยการไหลเวียนของพลังวิญญาณในร่างชายชรา
ซุ่ยเหมี่ยวหลับตาลง ควบคุมความเร็วในการไหลเวียนของพลังวิญญาณภายในร่าง ตวัดภาพเส้นทางการไหลเวียนขึ้นในสมอง ยิ่งวาดมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นเท่านั้น