ซุ่ยเหมี่ยวคิดว่าตัวเองจะเข้าไปในมิติ แต่ไม่คาดคิดว่าจิตสำนึกกลับคล้ายเข้าสู่ห้วงว่างเปล่า รอบด้านมีแต่สีขาวโพลน
“มีใครอยู่ไหม?”
ซุ่ยเหมี่ยวตะโกนถาม ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ นางเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ พลางสำรวจขอบเขต แต่ที่นี่กลับดูไร้ขอบเขต ไม่ว่าซุ่ยเหมี่ยวจะเปลี่ยนทิศทางอย่างไร ก็ไม่อาจสัมผัสสิ่งใดได้เลย
ทันใดนั้น สิ่งรอบข้างก็เกิดความเปลี่ยนแปลง สิ่งที่เดิมดูคล้ายหมอกค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีเทาขาวโปร่งใสเป็นสีเข้มขึ้น ก่อนจะกลายเป็นสีแดง ราวกับสีของเปลวไฟ
ไม่สิ! มันคือไฟจริง ๆ! ซุ่ยเหมี่ยวยื่นมือไปสัมผัสหมอกสีแดงเพลิงชั้นนั้น นางรู้สึกได้ว่าปลายนิ้วถูกแผดเผา ขณะมองสีของมันเข้มขึ้นเรื่อย ๆ อากาศรอบตัวก็ร้อนขึ้นทุกขณะ
บ้าเอ๊ย! ซุ่ยเหมี่ยวรีบวิ่งหนี แต่กลุ่มหมอกสีแดงเพลิงนั้นกลับเหมือนโอบล้อมนางไว้ ทั้งยังหดพื้นที่ให้เคลื่อนไหวได้ลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายกลืนกินนางไปจนหมด
“อ๊าก!!” ซุ่ยเหมี่ยวรู้สึกราวกับเป็นซุนหงอคง ถูกไท่ซ่างเหล่าจวินพาไปเผาหลอมในตำหนักโต้วซวี่นาน 49 วัน ทุกส่วนของวิญญาณกำลังถูกทำลายและประกอบขึ้นใหม่
“แน่จริงก็ฆ่าฉันเลยสิ!!” ซุ่ยเหมี่ยวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น บางทีไวรัสที่ติดมากับอุกกาบาตอาจกำลังรุกรานนาง หรือไม่ก็นางอาจถูกมองว่าเป็นมนุษย์ต่างดาวและถูกจับมาทดลอง
ตอนนี้ซุ่ยเหมี่ยวทำได้เพียงปากแข็ง นางสบถด่าต่อเนื่องไม่หยุด และอาศัยสิ่งนี้ประคองตัวเองไว้ นางสังหรณ์ว่าหากตอนนี้หมดใจที่จะมีชีวิตอยู่จริง ๆ เกรงว่าคงต้องกลายเป็นเถ้าถ่านใน “ไฟสามเม่ยแท้” นี้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ในความรู้สึกของนางมันช่างยาวนานไร้สิ้นสุด ในที่สุดทุกอย่างก็จบลง และกลับคืนสู่สภาพเดิม ทว่านางยังคงอยู่ในห้วงว่างเปล่านี้
“ตื่นสิ ตื่นขึ้นมา!!” ซุ่ยเหมี่ยวบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางแหวกหมอกขาวทีละชั้น ทันใดนั้น ปลายนิ้วของนางก็สัมผัสได้ถึงไออากาศที่หนืดข้นกว่าเดิม คล้ายมีเยื่อบาง ๆ กั้นอยู่ ซุ่ยเหมี่ยวฉีกมันออกทันที อากาศจากภายนอกพลันทะลักเข้าสู่ทรวงอกอย่างบ้าคลั่ง