วันนี้ดึกมากแล้ว หลังจากเก็บอุปกรณ์เรียบร้อย ซุ่ยเหมี่ยวก็ขังชายชราไว้ในห้องผู้ป่วย ส่วนตัวเองก็หาห้องผู้ป่วยอีกห้องไว้เป็นห้องนอน
ซุ่ยเหมี่ยวถือโอกาสใช้ที่นี่เป็นฐานที่มั่นของตัวเองเสียเลย พลิกตัวไปมาแล้วยังคงกังวลว่ามีตัวทดลองน้อยเกินไป จนไม่อาจทำงานวิจัยได้เต็มที่ ดูท่าพรุ่งนี้คงต้องใช้เวลาครึ่งวันไปจับมาอีกสักสองสามคน
ชายชราในห้องผู้ป่วยเดี๋ยวก็รู้สึกตัว เดี๋ยวก็ขาดสติ แต่มีเสียงหนึ่งคอยดังขึ้นข้างหูตลอดเวลา: หนี! หนี!
น่าเสียดายที่ประตูถูกซุ่ยเหมี่ยวลงกลอนจากด้านนอกแล้ว เขาดิ้นรนอยู่ทั้งคืนก็เปิดไม่ออก
จนได้ยินเสียงฝีเท้าของซุ่ยเหมี่ยว ความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณทำให้เขารีบหลบเข้าไปในมุมห้อง
ขอแค่ฉันไม่หันหน้าไปหาเธอ เธอก็จะมองไม่เห็นฉัน!
เมื่อซุ่ยเหมี่ยวเห็นว่าวันนี้ชายชราสงบลงมาก ก็คิดว่าวิธีรักษาด้วยไฟฟ้าของเธอได้ผล
“คุณลุง เรามาเริ่มรักษากันต่อเถอะ เช้านี้ลองเปลี่ยนเส้นลมปราณดู”
ชายชราสั่นไปทั้งตัว พอซุ่ยเหมี่ยวเข้าใกล้ เขาก็พุ่งตัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ตั้งใจผลักเธอแล้วหนีออกจากห้อง
ใครจะรู้ว่าซุ่ยเหมี่ยวกลับเข้าใจเจตนาผิด คิดว่าเขาจะทำร้ายเธอ จึงตบเขาจนสลบไปทั้งร่าง
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เงียบสงบเสียที!”
ซุ่ยเหมี่ยวหยิบตำราแพทย์ออกมา แล้วอ่านอย่างเอาเป็นเอาตาย รีบหาความรู้มาประดับตัวแบบขอไปที ก่อนจะเริ่มทรมานชายชราต่อ
แน่นอนว่านั่นเป็นความคิดของชายชรา เพราะการเปิดเส้นลมปราณให้โลหิตปราณไหลเวียนได้สำเร็จนั้น ไม่ต่างจากการชำระกระดูกล้างไขกระดูก แม้ความเจ็บปวดจะน้อยกว่าที่ซุ่ยเหมี่ยวเคยประสบมาก แต่ทนทำซ้ำหลายครั้งเข้าก็ไม่ไหวเหมือนกัน
การทดลองไม่ใช่สิ่งที่จะสำเร็จได้ในคราวเดียว ซุ่ยเหมี่ยวใช้สัมผัสของตัวเองตรวจพบว่า วันนี้การไหลเวียนของพลังวิญญาณในเส้นลมปราณที่ใช้ไฟฟ้ารักษาเมื่อวานช้าลงอีกแล้ว นั่นหมายความว่ายังต้องฝึกให้มั่นคงต่อไป
ทำแบบนี้ประสิทธิภาพก็ต่ำมาก เธอต้องการผู้ช่วย ทางที่ดีที่สุดคือประดิษฐ์เครื่องฝังเข็มและรักษาด้วยไฟฟ้าแบบอัตโนมัติขึ้นมาสักเครื่อง จะได้ปลดปล่อยตัวเองจากงานนี้