เสิ่นตวนขาดเงินอย่างหนัก เขานำเงินก้อนใหญ่จากคลังหลวงออกมาเพื่อจัดงานศพของอดีตฮ่องเต้ให้สมเกียรติและยิ่งใหญ่ เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตทางการคลังด้วยตัวเอง
เรื่องพวกนี้เขาไม่มีที่ให้พูดระบาย สุดท้ายจึงพบว่าคนเดียวที่พอจะรับฟังความกลัดกลุ้มของเขาได้ก็คือเสิ่นอวี๋
เสิ่นอวี๋สนิทสนมกับเสิ่นตวนมากกว่าเสิ่นกงเสียอีก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสถานะเปลี่ยนไป ตอนนี้เสิ่นอวี๋ไม่อาจเป็นภัยคุกคามต่อเสิ่นตวนได้แล้ว
ในทางกลับกัน เสิ่นกงที่แต่ก่อนเป็นโอรสผู้รู้ใจ กลับกลายเป็นองค์รัชทายาทที่ต้องคอยระแวดระวัง เสิ่นตวนยังอยู่ในวัยกำลังแข็งแรง ย่อมไม่อยากเห็นคนรุ่นถัดไปเติบใหญ่จนเป็นภัยต่อสถานะของตน
นับตั้งแต่ขึ้นครองบัลลังก์ เขาก็ยิ่งโปรดปรานโอรสที่อายุน้อยกว่า ส่วนการหยั่งเชิงเรื่องแต่งตั้งรัชทายาทในราชสำนัก เขาก็เก็บฎีกาไว้โดยไม่ตอบรับ อำนาจนี่ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเหตุใดในราชวงศ์จึงไม่มีคำว่าพ่อลูก
ผู้ที่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ก็คือเสิ่นอวี๋ ผู้เป็นโอรสแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นหลานชายผู้รู้ใจ เสิ่นตวนมองเขาเป็นที่ระบายความในใจ ทั้งยังเล่าความกลัดกลุ้มของตนให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง ที่จริงแล้วเขาก็แอบหมายตาธุรกิจสินค้าฟุ่มเฟือยของเสิ่นอวี๋อยู่ไม่น้อย
แต่เสิ่นอวี๋จะยอมให้เขาเข้ามายุ่งได้อย่างไร เขาจึงเสนอความคิดแย่ ๆ ขึ้นมาข้อหนึ่งว่า “ท่านอา ให้โรงเกลือข้าสักแห่งสิ เราแบ่งกำไรกันคนละครึ่ง”
แน่นอนว่า ‘คนละครึ่ง’ ที่เสิ่นอวี๋พูดถึงนั้น หมายถึงแบ่งกันคนละครึ่งภายใต้เทคโนโลยีที่มีอยู่ในตอนนี้
นโยบายในปัจจุบันคือการผูกขาดเกลือและเหล็ก การผูกขาดที่ว่านี้ไม่ได้หมายถึงแค่เก็บภาษีเท่านั้น แต่เป็นการรวบรวมแหล่งผลิตเกลือทั่วประเทศให้เป็นของรัฐโดยตรง
ราชสำนักส่งขุนนางไปจัดการผลิต ขนส่ง และจำหน่าย ทุกขั้นตอนตั้งแต่การผลิต การขนส่ง ไปจนถึงการขายเกลือล้วนดำเนินการโดยรัฐ เพื่อรีดเอากำไรทั้งหมดออกมา กล่าวได้ว่าภาษีเกลือเป็นเสาหลักสำคัญของรายได้แผ่นดิน