ซุ่ยเหมี่ยวส่งจดหมายให้เสิ่นอวี๋ พลางกล่าวว่า “ราชสำนักในตอนนี้ก็เหมือนเรือรั่ว ลำเรือมีรูโหว่ตรงนั้นทีตรงนี้ที น้ำทะลักเข้ามาไม่หยุด หากซ่อมแซมให้เรียบร้อยไม่ได้ เรือก็ต้องจมเข้าสักวัน”
เสิ่นอวี๋อ่านจดหมายแล้วก็ยังคงสงสัย “ท่านอาจารย์คิดว่านี่จะกลายเป็นรูรั่วที่ใหญ่ที่สุดหรือ?”
“ในจดหมายของจางเฉียวบอกว่า เขาอาศัยตำรายารักษาคนไข้ ใช้เรื่องนี้เป็นฉากบังหน้าเพื่อเผยแพร่แนวคิดต่อต้านการขูดรีดและการกอบโกยทรัพย์สิน สนับสนุนความเท่าเทียมและความรักใคร่เกื้อกูลกัน ตอนนี้มีผู้เลื่อมใสศรัทธาเขานับหมื่นแล้ว!”
“คนก่อกบฏมีไม่มากนัก อย่างอื่นในราชสำนักตอนนี้ไม่ต้องพูดถึง แค่ปราบกบฏขนาดนี้ ราชสำนักก็มีประสบการณ์มากแล้ว” น้ำเสียงของเสิ่นอวี๋ฟังคล้ายชื่นชม แต่ก็เจือแววตำหนิ
“แต่การลุกฮือครั้งก่อน ๆ ไม่เคยมีใครฝังแนวคิดลงในใจผู้คนได้ลึกซึ้งเหมือนจางเฉียว นี่แสดงว่าแนวคิดของเขาสอดคล้องกับความรู้สึกนึกคิดของชาวบ้านระดับล่างแล้ว
จวินรุ่ย สิ่งที่เจ้าทำในหลินชวนก็ไม่ต่างจากการลงมือปฏิบัติตามแนวคิดนี้หรอก เพียงแต่เจ้าเป็นผู้มีอำนาจ จึงลงมือทำได้ด้วยตนเอง ส่วนพวกเขาในฐานะผู้เรียกร้องทำได้เพียงยอมรับอย่างไม่มีทางเลือก เมื่อแม้แต่ข้อเรียกร้องพื้นฐานที่สุดยังไม่ได้รับการตอบสนอง พวกเขาก็ทำได้แค่คว่ำโต๊ะเท่านั้น”
เสิ่นอวี๋นึกถึงความเปลี่ยนแปลงในจวิ้นหลินชวนตลอดหลายปีมานี้ เขารู้ดีว่าหากตอนนี้ตนชูธงก่อกบฏ ทหารและชาวบ้านทุกคนที่นี่จะติดตามเขาทันทีและสู้จนตัวตาย พวกเขาไม่มีทางสนใจว่าเสิ่นอวี๋ก่อกบฏต่อเสิ่นตวนจะเป็นเรื่องผิดธรรมเนียมเพียงใด พวกเขารู้เพียงว่าเสิ่นอวี๋ต่างหากคือฟ้าของพวกเขา นี่แหละคือพลังใจของประชาชนอย่างแท้จริง
“ชาวบ้านย่อมรู้ว่าหากเดินไปจนสุดทางแล้วจะเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น ไม่ใช่ว่าพวกเขากำลังติดตามจางเฉียว แต่กำลังทำตามเสียงในใจ เพียงแต่จังหวะเหมาะเจาะ จางเฉียวรวบรวมพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน จวินรุ่ย รอดูเถิดว่าท้ายที่สุดจะเกิดคลื่นลมโลหิตนองเพียงใด”