ซุ่ยเหมี่ยวกับเสิ่นอวี๋และคณะกำลังสำรวจพื้นที่ชายฝั่งของจวิ้นป๋อไห่ ราชโองการจากราชสำนักประกาศออกมาแล้วว่า บ่อเกลือแห่งป๋อไห่ตกเป็นของเสิ่นอวี๋โดยสมบูรณ์
แน่นอนว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ยังมีข้อตกลงระหว่างเสิ่นอวี๋กับเสิ่นตวน เสิ่นอวี๋ต้องแบ่งผลประโยชน์ห้าส่วนจากสิบส่วนให้เสิ่นตวน แลกกับการที่เสิ่นตวนยินยอมให้เสิ่นอวี๋ครอบครองบ่อเกลือแห่งป๋อไห่ นอกจากสิทธิ์ผลิตเกลือแล้ว เขายังได้รับสิทธิ์ขนส่งและจำหน่ายไปพร้อมกันด้วย
รสชาติทั้งปวงใต้หล้า ล้วนมีเกลือเป็นอันดับหนึ่ง ซุ่ยเหมี่ยวจึงให้ความสำคัญกับยุทธศาสตร์ด้านเกลือเป็นธรรมดา จวิ้นป๋อไห่กับจวิ้นหลินชวนอยู่ติดกัน มีแนวชายฝั่งทอดยาว อีกทั้งยังมีอ่าวและหาดเลนอยู่มาก เหมาะแก่การพัฒนาเกลือทะเลเป็นอย่างยิ่ง
แต่ก่อนชาวบ้านต้มเกลือจากน้ำทะเลโดยตรง ต่อมาจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีตากดินทราย แล้วใช้น้ำสะอาดชะล้างดินเค็ม กรองเอาน้ำเกลือออกมา ก่อนนำไปต้มจนตกผลึกเป็นเกลือ เกลือที่ผลิตด้วยวิธีนี้เรียกว่า “เกลือต้ม” วิธีนี้ต้องใช้หม้อใบใหญ่ใส่น้ำเกลือจนเต็มแล้วต้มด้วยฟืน ทำให้สิ้นเปลืองฟืนอย่างมหาศาล คนต้มเกลือเรียกว่า “คนงานเตา” เพราะผลกำไรจากเกลือสูงมาก คนงานเตาจึงถูกกดขี่อย่างหนัก
บัดนี้ซุ่ยเหมี่ยวเสนอวิธีตากเกลือบนลานแบ่งแปลง โดยต่อยอดจากวิธีตากเกลือแบบโบราณ วิธีนี้คือสร้างลานเกลือริมชายฝั่งบริเวณแนวน้ำขึ้นน้ำลง แล้วแบ่งเป็นแอ่ง จากนั้นชักน้ำทะเลเข้าไปในแอ่ง ปล่อยให้แสงแดดแผดเผาจนตกผลึกเป็นเกลือ วิธีใหม่นี้ไม่ต้องเตรียมน้ำเกลือก่อน ช่วยลดภาระแรงงานลงอย่างมาก และเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตยิ่งขึ้น
อย่างไรก็ตาม เกลือที่ผลิตได้ยังเป็นเกลือหยาบ มีทั้งทรายและสิ่งเจือปนที่ไม่ละลายน้ำ รวมถึงสิ่งเจือปนที่ละลายน้ำ จึงต้องนำไปทำให้บริสุทธิ์ต่อ สำหรับจวิ้นหลินชวนในเวลานี้ เคมีพื้นฐานไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป การทำเกลือหยาบให้บริสุทธิ์ยิ่งสามารถนำไปใช้ในวงกว้างได้