อำเภอจือเหอโด่งดังเพราะมีแม่น้ำสายหนึ่งไหลพาดผ่านจากเหนือจรดใต้ และแม่น้ำสายนี้ก็คือต้นน้ำของทะเลสาบหลินชวน
หลังจากเสิ่นอวี๋ปราบคนรวยเอาเปรียบและแบ่งที่ดินเสร็จ เขาก็เลือกสถานที่ริมแม่น้ำแห่งนี้สร้างอารามเต๋าเล็ก ๆ ให้ท่านอาจารย์ ขนาดเล็กเสียจนแทบจะจุคนเข้าไปได้เพียงคนเดียว ช่วยไม่ได้ เวลากระชั้นชิด
เป็นดังคาด หลังจากเขาจุดธูปสามดอกด้วยความเคารพเรียบร้อย ซุ่ยเหมี่ยวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
ซุ่ยเหมี่ยวไม่ได้พบเขามานานกว่าสามเดือนแล้ว พอเห็นอีกฝ่ายอีกครั้ง ก็ชวนให้รู้สึกราวกับไม่ได้เจอกันมาสามสี่ปี เพราะเขาเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน
ความอ่อนเยาว์บนใบหน้าของเสิ่นอวี๋หายไปหมดแล้ว ที่เหลือคือความรู้สึกหนักแน่นและพึ่งพาได้
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าซุ่ยเหมี่ยว เขาก็กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มคนเดิม ใบหน้าเขียนชัดเจนว่า “รีบชมข้าสิ”
“จวินรุ่ย คราวนี้เจ้าทำได้ดีมาก ดีกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก!” ซุ่ยเหมี่ยวไม่หวงคำชมอยู่แล้ว
“ท่านอาจารย์ชมเกินไปแล้ว สิ่งที่ข้าทำยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของสิ่งที่ท่านทำที่จือชวนด้วยซ้ำ”
เสิ่นอวี๋พยายามกดมุมปากที่ยกขึ้น “ท่านอาจารย์ ออกไปดูข้างนอกกันไหม?” มาดูสิ มาดูโลกใบใหม่ที่ข้าสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง
ซุ่ยเหมี่ยวไม่คิดทำให้เขาเสียอารมณ์ เสิ่นอวี๋เดินนำอยู่ข้างหน้า ท่าทางหยิ่งทะนงราวกับแมวน้อย
“ตอนนี้เพิ่งทันช่วงเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิ เสบียงที่ขนมาจากบ้านเศรษฐีจะพอประทังไปจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวพอดี ข้ายังยื่นฎีกาต่อราชสำนัก ขอให้งดเก็บภาษีสักสองสามปี ให้ชาวบ้านที่นี่ได้ฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่”
ซุ่ยเหมี่ยวพยักหน้า เห็นด้วยกับวิธีการของเสิ่นอวี๋ แต่ก็ยังกล่าวว่า “ตอนนี้เจ้าทำให้ตระกูลใหญ่พวกนั้นแค้นเคืองอย่างหนัก ระวังพวกเขาจนตรอกแล้วกระโจนกัดเอาล่ะ”
“ข้ารู้แล้ว จะระวังไว้” เดินไปได้สักพัก เสิ่นอวี๋ก็พูดถึงบิดาของตนอีกครั้ง