สามวันต่อมา เจิงหนานซิงจึงได้เดินเข้าไปในหอสมุดแห่งนี้ วันเปิดหอสมุดเขาอยู่ข้างนอกมาตลอด แต่ไม่กล้าเดินเข้าไป เพราะกลัวว่าฐานะต่ำต้อยของตนจะทำให้ถูกไล่ออกมา
เขาไม่ใช่ทั้งบุตรหลานตระกูลใหญ่ และไม่ใช่คนจากตระกูลยากจน ตระกูลยากจนอย่างน้อยบรรพบุรุษก็เคยรุ่งเรือง เวลาบอกเล่าชาติกำเนิด อย่างน้อยก็ยังพูดถึงขุนนางใหญ่ได้
ส่วนเขาน่ะหรือ ตั้งแต่ปู่เป็นหมอเร่ร่อน บิดาเป็นสัตวแพทย์ สั่งสมกันมาสองรุ่น ในที่สุดก็เปิดร้านยาเล็ก ๆ ได้ร้านหนึ่ง พอมาถึงรุ่นเขา โชคดีที่พออ่านอักษรในตำราแพทย์ที่สืบทอดมาจากครอบครัวได้ จึงเฝ้าร้านยาหาเลี้ยงปากท้องไปวัน ๆ
เขารู้จักประมาณตนดี ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เขาควรมา แต่ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขากลับทำใจยอมแพ้ไม่ได้ เอาแต่เดินวนเวียนอยู่แถวหอสมุด ครั้งนี้ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า สวมเสื้อป่านตัวใหม่เอี่ยมของตน แล้วมาหยุดอยู่หน้าหอสมุด
เจิงหนานซิงสืบรู้มาหมดแล้วว่า ในนี้มีตำราแพทย์อยู่หลายร้อยเล่ม รวมม้วนไม้ไผ่ทั้งหมดที่คนสามรุ่นในบ้านเขาเคยอ่าน ก็ยังมีไม่มากเท่านี้เลย!!
เขาต้องมาดูให้ได้ หากจดจำความรู้ไว้ได้แม้เพียงเล็กน้อย ก็ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่สืบทอดต่อให้คนในครอบครัวได้ หากพลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่มีโอกาสหน้าอีกแล้ว
ทุกคนต่างคิดเช่นเดียวกัน ตอนเจิงหนานซิงเข้าไปในหอสมุด เขาจึงเห็นผู้คนอยู่เต็มไปหมด โต๊ะด้านหน้ามีคนนั่งคัดหนังสือจนเต็มแล้ว ส่วนคนอื่น ๆ ก็นั่งกับพื้น ประคองหนังสืออ่านอย่างระมัดระวัง
แม้คนจะมาก แต่กลับไม่มีเสียงแม้แต่น้อย และไม่มีใครเงยหน้ามองเขา ความประหม่าในใจเจิงหนานซิงจึงคลายลง ขณะเดียวกันเขาก็พลอยได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศนี้ จนควบคุมลมหายใจให้แผ่วเบาลง บรรณารักษ์ยกมือส่งสัญญาณให้เขาตามสบาย
เจิงหนานซิงไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่ เขาเดินไปยังชั้นหนังสือหมวดแพทย์ ซึ่งจัดเป็นวิชาเบ็ดเตล็ด จึงมีคนอ่านไม่มากนัก เขาจึงเลือกหนังสือที่อยากอ่านได้อย่างช้า ๆ