เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เข้าสู่ฤดูหนาว ดินในช่วงนี้จับตัวแข็ง งานในไร่นาก็แทบไม่มีอะไรให้ทำ
เดิมทีทุกคนควรจะหลบหนาวอยู่บ้าน ใช้ชีวิตอย่างประหยัดในวันที่อากาศหนาวเย็น ไม่ออกไปทำงานและเก็บออมเสบียง
แต่ตอนนี้แทบทุกบ้านออกไปทำงานที่โรงงานด้านนอก กิจการของนายอำเภอเป็นที่ต้องการแรงงานมากที่สุดในตอนนี้ ค่าจ้างสูง อาหารการกินก็ดี เพียงแต่ต้องอ่านออกเขียนได้อยู่บ้าง ทำให้หลายคนลำบากใจ
ถึงอย่างนั้น ครอบครัวมั่งคั่งอื่น ๆ ก็มีงานในกิจการให้ทำอยู่ไม่น้อย เงื่อนไขไม่เข้มงวด ค่าจ้างก็ไม่กล้ากดให้ต่ำเกินไป เพราะนายอำเภอไม่อ่อนข้อให้แน่ แม้กิจการเหล่านั้นจะเทียบกับของเสิ่นอวี๋ไม่ได้ในทุกด้าน แต่เมื่อเทียบกับแต่ก่อนแล้วก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว
แม้แต่หญิงชราวัยห้าหกสิบปี แม้เรี่ยวแรงจะถดถอย แต่ก็ยังรับงานฝีมือมาทำที่บ้านได้ สรุปแล้ว ในอำเภอจือชวนไม่มีคนว่างงาน
เสิ่นอวี๋กำลังตรวจดูการผลิตลูกธนูแบบใหม่ นับตั้งแต่เริ่มสร้างโรงถลุงเหล็ก การผลิตเกราะก็เพียงพอต่อความต้องการของกองกำลังใต้บังคับบัญชาเขาแล้ว ฤดูหนาวนี้จึงเปลี่ยนมาผลิตอาวุธแทน
ด้ามลูกธนูต้องผ่าไม้ไผ่ให้เป็นซีก จากนั้นไสเปลือกกับไส้ไม้ออกในขั้นต้น เหลือไว้เพียงเนื้อไม้ไผ่ แล้วใช้ม้านั่งที่ติดใบมีดเปลี่ยนซีกไม้ไผ่ให้กลายเป็นแท่งกลม งานส่วนนี้แทบไม่ต้องใช้ทักษะอะไรเลย
ตอนนี้โรงถลุงเหล็กปรับมาตรฐานให้เป็นแบบเดียวกัน เครื่องมือถูกส่งมอบให้แต่ละครัวเรือนในหมู่บ้าน พอถึงช่วงว่างจากงานเกษตรก็ทำงานได้พอดี ไม่ว่าหญิงชายหรือคนแก่เด็กก็ทำได้ทั้งนั้น
ทุกเช้าตรู่จะมีคนขับเกวียนวัวมา บนเกวียนวางแท่งไม้ไผ่กลมที่ผ่านการแปรรูปขั้นต้นเรียงเป็นตั้ง ๆ พวกเขาต่อแถวรอส่งของและรับเงินหน้าโรงถลุงเหล็ก ก่อนนำเงินกลับไปแบ่งกันตามบ้านในหมู่บ้าน