ทันทีที่ซุ่ยเหมี่ยวก้าวเข้าไปในตำหนักอู๋จี๋ ก็สบตากับนักพรตเข้าอย่างจัง
ซุ่ยเหมี่ยวมองคร่าว ๆ เห็นเขาสวมชุดคลุมสีเขียว รวบผมเป็นมวย สวมรองเท้าผ้าฝ้าย สะพายย่ามผ้าหนึ่งใบ ครั้นพินิจดูให้ละเอียดก็เห็นว่าเขามีหน้าผากสูง หลังค่อมเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาว คิ้วบางห่าง ใบหน้าเปล่งปลั่ง ท่าทางสง่างาม ดวงตาสุกใสเปล่งประกายดุจดาวยามรุ่งสาง นั่งตัวตรงสงบนิ่งราวขุนเขา เปี่ยมด้วยราศี
ในที่สุดก็โผล่มาจนได้ ซุ่ยเหมี่ยวรวบรวมสติเล็กน้อย ในโลกเหลียวไจจะมีผีสาวตนไหนบ้างที่ไม่เคยข้องเกี่ยวกับนักพรต!
ซุ่ยเหมี่ยวประสานมือคารวะต้อนรับ «สหายเต๋ามาจากที่ใด เหตุใดจึงมาเยือนที่นี่?»
นักพรตผู้นั้นคือจางเฉียว ตัวเขาเองก็ไม่ใช่ศิษย์นักพรตจากอารามเต๋าใหญ่โตอะไร ตอนหนุ่ม ๆ เขาได้รับการถ่ายทอดวิชาจากนักพรตพเนจรคนหนึ่งในบ้านเกิดที่แคว้นจี้ ได้เรียนรู้มาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก่อตั้งสำนักเต๋าสาขาหนึ่งขึ้นเอง หลายปีมานี้เขาเดินทางไปทั่ว ช่วยเหลือผู้คนด้วยวิชาแพทย์ ปราบปีศาจและมาร จนวิชาบำเพ็ญก้าวหน้าขึ้นมาก
ไม่กี่วันก่อน เขาบังเอิญเดินทางมาถึงเมืองหลินชวนในเขตปกครอง พอเห็นฟ้าร้องครืนครั่นเหนืออำเภอจือชวนซึ่งอยู่อีกฟากของทะเลสาบ ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นทัณฑ์สวรรค์ลงมาสู่โลกมนุษย์ แต่ผู้คนในเมืองกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ราวกับไม่ได้ยินไม่ได้เห็น
จางเฉียวจึงเลี้ยวเข้าโรงน้ำชาแห่งหนึ่งตรงประตูเมือง สั่งน้ำมาหนึ่งชาม แล้วคว้าตัวเด็กยกน้ำชามาถามเรื่องนี้
«นักพรตเฒ่ามาจากต่างถิ่นสินะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว พวกเราชินกันหมดแล้ว» เด็กยกน้ำชาพูดจบก็ทำท่าจะเดินจากไป จางเฉียวรั้งเขาไว้ ตั้งใจจะให้เล่ารายละเอียด แต่เด็กยกน้ำชากลับเอาแต่มองเขาเงียบ ๆ
เอาเถอะ จางเฉียวควักเงินสองอีแปะออกมา «เอาชามาให้ข้ากาหนึ่ง»
เด็กยกน้ำชาหยิบเงินสองอีแปะขึ้นมาชั่งดูบนฝ่ามือ แม้จะน้อยนิดแต่ก็ยังดีกว่าไม่มี ไม่นานนักก็หิ้วกาน้ำดินเผาใบใหญ่มารินชาให้เขา