ยามเย็น ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านซ่างหยา ชาวนากลุ่มหนึ่งที่ทำงานในนาเสร็จแล้วมานั่งล้อมวง ถือชามดินเผาใบใหญ่พลางพูดคุยกันอย่างออกรส พลันเห็นเจียงซ่วนจื่อแบกหาบเดินออกมาจากทางเลี้ยว
“ท่านอาซ่วนจื่อ กลับมาแล้วหรือ?”
“กลับมาแล้ว กินข้าวกันอยู่หรือ วันนี้กินอะไรกันล่ะ?”
“ข้าวคลุกกากถั่ว ใส่น้ำมันถั่วด้วยนะ”
“มิน่าล่ะ อยู่ไกลยังได้กลิ่นหอมเลย อาซี ตอนนี้เจ้าก็ร่ำรวยขึ้นแล้วสินะ” แม้เจียงอาซีจะตั้งใจอวดอยู่บ้าง แต่พอถูกท่านอาซ่วนจื่อชมเข้าก็อดเขินไม่ได้
“ท่านอาซ่วนจื่อ ถ้าพูดถึงความร่ำรวยในหมู่บ้าน ท่านน่ะเป็นที่หนึ่งเลย ฝีมืออย่างท่านไปที่ไหนก็มีแต่คนต้องการ”
“ยังหรอก ข้าเพิ่งเรียนรู้มาแค่ผิวเผิน...” เจียงซ่วนจื่อคุยกับพวกเขาอีกไม่กี่คำก็กล่าวลาแล้วเดินเข้าหมู่บ้าน พอเขาเดินลับไปแล้ว หัวข้อสนทนาก็ยังไม่พ้นเรื่องของเขา
“ในหาบของท่านอาซ่วนจื่อต้องมีของอยู่แน่ ข้าได้กลิ่นหอมแล้ว คงเป็นของที่นายจ้างให้มาสินะ เฮ้อ ถ้าข้ามีฝีมือแบบนี้บ้างก็คงดี!”
“ฟ้ายังไม่มืดเลย อาโก่วก็ฝันกลางวันเสียแล้ว ลืมไปแล้วหรือว่าไม่กี่วันก่อนเจ้าเชือดไก่ตัวหนึ่งจนมันตาย จะให้พูดถึงเชือดหมูได้อย่างไร บ้านไหนจะยอมให้เจ้าทำเสียของกันล่ะ?!”
“แต่ฝีมือท่านอาซ่วนจื่อนี่ไม่มีที่ติจริง ๆ จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยได้ยินว่าฝีมือของเขามีปัญหาเลย...”
เจียงซ่วนจื่อไม่ได้สนใจบทสนทนาของพวกเขาแล้ว เขารีบมุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางต้องเผชิญกับสายตาสอดรู้สอดเห็นของหญิงชราหลายคนในหมู่บ้าน จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปในกระท่อมมุงจากของตน
พอถึงบ้าน ภรรยาชราก็ลุกขึ้นมาช่วยปลดหาบ ก่อนยกเข้าไปในครัวเอง
ลูกชายคนโตยกอาหารเย็นมาให้ ส่วนลูกชายคนเล็กก็รู้ความ รีบปิดประตูรั้วไม้ไผ่ คนในครอบครัวใหญ่กว่าสิบชีวิตพากันกรูมาที่เตาไฟเพื่อดูว่าข้างในหาบมีอะไร
หญิงชราหยิบเนื้อหมูแผ่นบางออกมาจากหาบ “โอ้โห! มันขนาดนี้เชียวหรือ?!”