เสิ่นอวี๋กับหลิวชิงหลิงตอนนี้ไม่ต่างจากนกที่ตกใจเสียงเกาทัณฑ์ พอได้ยินว่าจางเฉียวนำกองทัพไท่ผิงมาถึง 250,000 นาย ทั้งคู่ก็รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง กำลังพลทั้งหมดของจวิ้นหลินชวนรวมกันแล้วมีแค่ 100,000 นายเท่านั้น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ไม่แกล้งพวกเจ้าแล้ว จางเฉียวเป็นข้าเรียกมาเอง ตอนนั้นพวกเราตกลงกันว่าจะไปกันคนละทาง ตอนนี้เขาบรรลุมรรคาไม่สำเร็จ เลยมาที่จวิ้นหลินชวนเพื่อดูว่าข้าจะบรรลุมรรคาได้อย่างไร จวินรุ่ย กองทัพไท่ผิง 250,000 นายนั่นไม่ได้มาบุกพวกเรา แต่มาเพิ่มพูนกำลังให้พวกเราต่างหาก!”
พอได้ยินเช่นนั้น เสิ่นอวี๋ก็ดีใจจนแทบคลั่ง หากเป็นกำลังพลของคนอื่นถึง 250,000 นาย เขาคงได้แต่อิจฉาริษยา แต่ถ้ากำลังพลของตนเพิ่มขึ้น 250,000 นาย ก็หมายความว่าฟ้าลิขิตให้เขาเป็นใหญ่แล้ว!
ซุ่ยเหมี่ยวจิบชา “ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือจะผนวกกองทัพไท่ผิงเหล่านี้เข้ากับระบบกองทัพของเราได้อย่างไร พวกเขายังต้องได้รับการปรับเปลี่ยนให้ดีเสียก่อน!”
แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงปัญหาน่าชื่นใจ ไม่มีอะไรที่เอาชนะไม่ได้ หลังพักฟื้นกันสามวัน เสิ่นอวี๋กับพวกก็เก็บกวาดสนามรบจนเรียบร้อย เตรียมเดินทางกลับเมืองหลวงของจวิ้น
วันออกเดินทาง เสิ่นอวี๋สวมชุดเกราะ กำลังจะออกจากประตู เขาก็หันไปมองหลิวชิงหลิงที่เปลี่ยนกลับมาสวมกระโปรงหรูฉวิน แล้วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ไปเปลี่ยนกลับมาสวมเกราะเถอะ เจ้ากับข้าจะกลับเมืองด้วยกัน”
หลิวชิงหลิงได้ยินดังนั้น แววตาที่มองเขาก็เป็นประกายขึ้น “ได้!” นางขานรับเสียงดัง พลางยกชายกระโปรงวิ่งกลับห้องนอน โดยไม่ทันสังเกตว่าเสิ่นอวี๋กำลังยิ้มมองตามนางอย่างเอ็นดู