ทันทีที่เสิ่นอวี๋ได้รับคำสั่งด่วน เขาก็เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดก็มาถึงทันเวลา! ทว่าตอนนี้ทหารม้าไปถึงสนามรบก่อนแล้ว ส่วนทหารราบยังอยู่ด้านหลัง ต้องใช้เวลาอีกครึ่งชั่วยามกว่าจะมาถึง ริมฝีปากของเขาแห้งแตก ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ต้องอาศัยใจที่มุ่งมั่นฝืนประคองตัวเองไว้
สถานการณ์ยามนี้คับขัน จะรอกองทัพใหญ่เดินทางมาถึงแล้วค่อยจัดกระบวนทัพก็ไม่ทันการ เสิ่นอวี๋เหลือบมองประตูเมือง แล้วอดคิดอย่างโล่งใจไม่ได้ว่าโชคดีเหลือเกิน! หากมาช้าไปอีกครึ่งชั่วยาม ประตูเมืองอำเภอจือชวนคงแตกพ่ายไปแล้ว
เสิ่นอวี๋ไม่เสียเวลาคิด เขานำกองทหารม้าพุ่งเข้าใส่กองทัพชาวบ้านพลัดถิ่นโดยตรง ราวกับน้ำเงินที่สาดกระจาย เขาควบม้านำหน้า กวัดแกว่งทวนในมือฟาดออกไป ชายคนหนึ่งตั้งตัวไม่ทัน ถูกกรีดคอจนสิ้นใจ
ชาวบ้านพลัดถิ่นที่ไร้อาวุธและเครื่องป้องกันย่อมไม่ต่างจากตั๊กแตนขวางรถ เมื่อทหารม้าบุกเข้าชน ทั้งคนและม้าต่างสวมเกราะพร้อมรบ จึงสามารถกระแทกผู้ที่ขวางอยู่ให้กระเด็นไปหลายเมตรได้เพียงการพุ่งเข้าใส่ครั้งเดียว
ในสงครามครั้งนี้ ทหารม้ามีความได้เปรียบตามธรรมชาติเมื่อเผชิญหน้ากับทหารราบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านพลัดถิ่นที่ไร้ระเบียบและไม่ได้รวมตัวเป็นกองกำลัง
สิ่งเดียวที่ต้องระวังคืออย่าปล่อยให้ถูกล้อม หากทหารราบไม่อาจปิดล้อมทหารม้าได้ ก็แทบไม่มีโอกาสชนะ
เสิ่นอวี๋บุกสังหารไปตลอดทาง พอฆ่าคนไปสิบกว่าคนก็ทะลวงออกจากวงล้อมของข้าศึกไปถึงทุ่งนา จากนั้นจึงหันหัวม้า รอให้คนอื่นตามมาสมทบ ก่อนจะบุกเข้าใส่ข้าศึกที่กำลังกรูกันเข้ามาอีกครั้ง
ทหารม้าหลายร้อยนายบุกเข้าออกตามจังหวะกลองไม่หยุด ตัดกำลังการโจมตีของชาวบ้านพลัดถิ่นที่มุ่งเข้าใส่อำเภอจือชวนได้อย่างเด็ดขาด จนพวกเขาถอยกลับไปยังที่ราบราวกับกระแสน้ำที่ลดลง