“หลอมโอสถ?” จางเฉียวถามอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านยังเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยหรือ?”
คนอื่นหลอมโอสถก็เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ แต่เซียนจวินเป็นอมตะอยู่แล้ว จะหลอมโอสถไปทำไมกันเล่า?!
ซุ่ยเหมี่ยวยิ้ม นางรู้สึกมาโดยตลอดว่า บางครั้งวิทยาศาสตร์กับศาสตร์เร้นลับก็อยู่ห่างกันเพียงกระดาษหน้าต่างชั้นเดียว
เช่นในตอนนี้ วิทยาศาสตร์กับวิชาอาคมมักปะปนกันจนแยกไม่ออก ในวิชาอาคมและความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์อันเหลวไหลนั้น มักมีเค้าของวิทยาศาสตร์ซ่อนอยู่
แม้จุดมุ่งหมายของนักพรตผู้ฝึกตนที่ปรารถนาความเป็นอมตะจะเป็นเรื่องเหลวไหล แต่จากการหลอมโอสถในทางปฏิบัติ หลายคนก็ตระหนักได้ว่าการเปลี่ยนแปลงของสสารเป็นกฎทั่วไปของธรรมชาติ
พวกเขาเริ่มก่อเกิดแนวคิดวัตถุนิยมอย่างเรียบง่ายและแนวคิดวิภาษวิธีโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังสั่งสมความรู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของสสารไว้มากมาย และสร้างคุณูปการที่คาดไม่ถึงต่อพัฒนาการของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เช่น เคมีและเภสัชศาสตร์ในสมัยโบราณ เมื่อคิดดูแล้วก็นับเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ทีเดียว
ตำราหลอมโอสถที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ “เป้าผู่จื่อ” ของเก่อหงในราชวงศ์จิ้น เก่อหงกล่าวถึงปฏิกิริยาแทนที่ของโลหะ โดยเมื่อใช้เหล็กทำปฏิกิริยากับสารละลายคอปเปอร์ซัลเฟต เหล็กจะเข้าไปแทนที่ทองแดงในสารละลายนั้น
หากพวกเขาเดินบนเส้นทางแห่งเคมี มาถึงยุคปัจจุบันก็อาจกลายเป็นผู้บุกเบิกวิชาเคมีได้มิใช่หรือ?
ดังนั้น จุดประสงค์ที่ซุ่ยเหมี่ยวมาที่นี่ก็คือชี้นำเหล่านักพรตผู้มีพื้นฐานความรู้ด้านเคมี ให้เปิดฉากวิชาเคมีโลหะผ่านการหลอมโอสถ
และถือโอกาสคิดค้นดินปืนขึ้นมาด้วย ให้พวกเขาได้เห็นว่าการหลอมโอสถที่แท้จริงเป็นอย่างไร
นางกล่าวกับจางเฉียวว่า “การหลอมโอสถก็เป็นวิถีอย่างหนึ่ง เพียงแต่หลายร้อยปีมานี้ทุกคนเดินผิดทางกันหมดแล้ว นักพรตเฒ่า ท่านรู้หรือไม่ว่าวิถีนี้ซ่อนสัจธรรมไว้มากเพียงใด? สิ่งที่ท่านแสวงหามาตลอด ย่อมหาคำตอบได้จากที่นี่!”