“อะไรนะ แกะกินคน?”
“รีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปดูด้วยตาตัวเองว่าแกะกินคนอย่างไร” ซุ่ยเหมี่ยวไม่มีทีท่าจะสอนเรื่องนี้ตอนนี้ เพราะการอธิบายไม่ชัดเจนเท่ากับการได้เห็นด้วยตาตนเอง
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลิวชิงหนูมาดักรอถึงหน้าประตู แต่พ่อบ้านบอกว่าเสิ่นอวี๋ออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ทำให้เขาร้อนใจจนกระสับกระส่าย ไม่รู้ว่าเสิ่นอวี๋จะเห็นด้วยกับเรื่องของเขาหรือไม่
เสิ่นอวี๋ติดตามซุ่ยเหมี่ยวมายังอำเภอเฉิงซาน ที่นี่เป็นอำเภอเดียวในจวิ้นหลินชวนที่ทำปศุสัตว์เป็นอาชีพหลัก เพราะดินไม่เหมาะแก่การเพาะปลูก ทั้งน้ำท่วมง่ายและแห้งแล้งง่าย ปลูกธัญพืชแล้วเก็บเกี่ยวได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบ กลับมีแต่วัชพืชที่ขึ้นงอกงาม สุดท้ายทุกคนจึงจำต้องหันมาเลี้ยงแกะ
เสิ่นอวี๋เดินสุ่มเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง แม้จะเรียกว่าหมู่บ้าน แต่มีผู้คนอยู่ไม่น้อย มีมากกว่าร้อยครัวเรือน มองจากไกล ๆ เห็นลานบ้านของทุกหลังขาวโพลนไปหมด พอเข้าไปใกล้จึงพบว่าในลานวางตะแกรงไม้ไผ่สานขนาดใหญ่เต็มไปหมด แต่ละอันมีขนแกะที่ซักสะอาดแล้ววางอยู่เต็ม
แค่เห็นตะแกรงเหล่านี้ เสิ่นอวี๋ก็คิดได้ว่าหากมีคนทำธุรกิจเครื่องจักสานไม้ไผ่ในหมู่บ้านนี้ คงรุ่งเรืองแน่
ชายฉกรรจ์ในไร่นาออกไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือเพียงหญิงชราผมหงอกฟันร่วง กับเด็กเล็กที่เดินงกเงิ่นช่วยงานอยู่ในบ้าน
เสิ่นอวี๋ยืนมองจากด้านนอก ดูหญิงชรารวบขนแกะที่ตากแห้งแล้วอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะปูขนแกะเปียกที่เพิ่งซักใหม่ลงบนตะแกรงอีกครั้ง
“นี่คือ...” เสิ่นอวี๋ใจไหววูบ หันไปมองซุ่ยเหมี่ยว
เขารู้ดีว่าขนแกะเหล่านี้ใช้ทำอะไร แต่เพราะเนื้อหยาบกระด้าง ตระกูลผู้ดีจึงไม่ชอบ อย่างมากก็ทำเป็นพรมสักหลาดหรือหมวกสานไว้กันแดดกันฝน
ซุ่ยเหมี่ยวพาเขาไปยังโรงงานเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในหมู่บ้าน ผู้ดูแลที่นั่นก็จบจากโรงเรียนอาชีวะของเสิ่นอวี๋ ย่อมเคยพบเขามาก่อน พอเห็นเสิ่นอวี๋มาด้วยตนเองก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที