งานแต่งของเสิ่นอวี๋กำหนดไว้แล้ว เรื่องนี้เขาไม่มีสิทธิ์เห็นชอบหรือคัดค้าน ทุกอย่างเสิ่นตวนเป็นผู้ตัดสินใจ
เพราะงานแต่งครั้งนี้ หลิวกวงอู๋จึงได้รับเสบียงมาได้สำเร็จด้วยการไกล่เกลี่ยของเสิ่นตวน แต่เรื่องเกราะกับอาวุธนั้นไม่ต้องหวัง เพราะเสิ่นตวนไม่ได้รับผิดชอบงานส่วนนี้ จึงสอดมือเข้าไปไม่ได้ หลิวกวงอู๋มองเสบียงที่ขนมาเต็มรถแล้วก็พึงพอใจมาก อย่างน้อยก็ประทังไปได้ครึ่งปี ส่วนที่เหลือทุกคนกัดฟันทนกันอีกหน่อย ก็น่าจะอยู่ได้อีกปี
ออกเดินทางจากเมืองหลวงมุ่งขึ้นเหนือ ผ่านชิงโจวซึ่งอยู่ในเขตจวิ้นหลินชวน คราวนี้เขาใส่ใจเรื่องแต่งงานของลูกสาวมาก จึงเรียกหลิวชิงหนู บุตรชายคนเล็กมา สั่งให้ควบม้าอ้อมไปจวิ้นหลินชวนทั้งที่ต้องเร่งเดินทาง เพื่อไปพบเสิ่นอวี๋ หลายปีมานี้อีกฝ่ายเติบโตมาอย่างไร้คนดูแล หากขาดคำสั่งสอนจากพ่อแม่ ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นคนแบบไหน
“ท่านพ่อ จะกังวลอะไรนักหนา ถ้าไม่เชื่อฟังก็ให้พี่ใหญ่ทุบสักยกก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?” หลิวชิงหนูไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงมองพี่สาวดีเลิศถึงเพียงนั้น
“พอได้แล้ว เรื่องที่ข้าสั่ง เจ้าเข้าใจหมดแล้วหรือยัง? ไปดูให้ดีว่าเสิ่นอวี๋เป็นคนอย่างไร ต่อหน้าเขาหุบปากให้สนิท อย่าพูดพล่อย ๆ จนเสียเรื่อง!” หลิวชิงหนูยังอยากเถียง แต่พอเห็นสีหน้าพ่อที่เหมือนกำลังบอกว่า ‘ลองพูดอีกคำสิ’ ก็รู้จักกาลเทศะและหุบปากลง
หลิวกวงอู๋ส่งม้วนภาพวาดให้ลูกชาย “ครั้งนี้หมั้นกันอย่างเร่งรีบ ทั้งสองฝ่ายยังไม่เคยพบหน้ากัน เจ้าเอาภาพวาดของชิงหลิงไปด้วย แล้วตอนนั้นก็วาดภาพเขาส่งมาให้พี่ใหญ่ของเจ้าสักภาพ”
หลิวชิงหนูคลี่ภาพออกทันที พอเห็นคนในภาพก็ตาโตจนแทบถลน แล้วร้องลั่นว่า “ท่านพ่อ!! ท่านถูกช่างวาดหลอกแล้ว นี่ไม่ใช่พี่ใหญ่ชัด ๆ!” ไม่ใช่แค่ไม่คล้าย แต่ต่างกันราวฟ้ากับเหว
“เหลวไหล นี่ช่างวาดตามที่ข้าบอก จะไม่เหมือนชิงหลิงได้อย่างไร”