นี่คือผลงานชิ้นแรกที่เสิ่นอวี๋ได้รับหลังจากประกาศกระดานจัดอันดับ เขาเองก็อยากเห็นว่ามันจะนำความประหลาดใจแบบไหนมาให้
รอช้าไม่ได้ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นอวี๋ก็พาคนออกเดินทาง โดยมีหม่าเหล่ยไปด้วย ระหว่างทางหม่าเหล่ยยังคงไม่อยากเชื่อเลยว่าโชคของตนจะดีเกินคาดขนาดนี้
พวกเขามาถึงตำบลป๋อซาน อำเภอเหิงไถ ก่อนค่ำ ชาวนาทั้งหลายยังคงทำงานอยู่ในทุ่งนา
เสิ่นอวี๋เข้าไปในหมู่บ้านแล้วลงจากม้า หม่าเหล่ยเดินตามมาด้วย เมื่อเห็นอาเหม่าและเด็กกลุ่มหนึ่งยืนมองพวกเขาอยู่ข้างทางอย่างสนใจ เขาก็เอื้อมมือไปคว้าตัวเด็กชายไว้แล้วถามว่า “อาเหม่่า ไปเรียกพ่อแม่กลับบ้านที ท่านเจ้าเมืองมา มีเรื่องจะคุยด้วย”
เด็ก ๆ ที่ไม่ได้สวมอะไรสักชิ้นวิ่งตามอาเหม่าลงไปในทุ่งนาเพื่อเรียกผู้ใหญ่กันจอแจ ตอนนั้นเอง ผู้เฒ่าประจำหมู่บ้านก็เดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล กลัวว่าคนในหมู่บ้านจะก่อเรื่อง หม่าเหล่ยประคองผู้เฒ่า ปลอบเขาให้ใจเย็น แล้วพาเสิ่นอวี๋ไปยังบ้านของอาเหม่าตลอดทาง
บ้านของอาเหม่าเป็นกระท่อมมุงจาก ผนังก่อด้วยดินเหลือง แต่มีแท่นเตาและหม้อเหล็กอยู่ใบหนึ่ง สำหรับอำเภอหลินชวนแล้ว บ้านแบบนี้ยังห่างไกลจากมาตรฐานเฉลี่ยอยู่มาก แต่เมื่อเทียบกับบ้านอื่น ๆ ในละแวกนี้ นับว่าดีกว่ามากแล้ว
ผู้เฒ่าประจำหมู่บ้านอธิบายอยู่ข้าง ๆ ว่า “ครอบครัวอาเหม่าอพยพหนีภัยมาเมื่อก่อน เพิ่งได้รับการจัดสรรให้อยู่ในหมู่บ้านได้ไม่กี่เดือน ตอนนี้ยังลำบากอยู่จริง ๆ” ต้องรู้ว่าคนในหมู่บ้านที่เข้าไปทำงานในโรงงานของท่านเจ้าเมือง ตอนนี้ต่างวางแผนจะซ่อมบ้านกันใหม่แล้ว
“ผู้เฒ่าไม่ต้องกังวล ผมมาแค่แวะดูเท่านั้น ขอให้ขยันทำงานในหมู่บ้านต่อไป ชีวิตย่อมดีขึ้นเอง”
ระหว่างที่พูดคุยกัน อาเหม่าและครอบครัวอีกสองคนก็รีบวิ่งมาถึง ด้านหลังยังมีคนตามมาอีกหลายคน เสิ่นอวี๋ส่งสัญญาณให้ทหารองครักษ์กันคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปด้านนอก ในห้องจึงเหลือเพียงพวกเขาไม่กี่คน ส่วนหม่าเหล่ยก็ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง