เสียงคนตกน้ำดังมาจากเรือลำใหญ่ ซุ่ยเหมี่ยวไม่มีทางนิ่งดูดาย รีบมุ่งหน้าไปทันที แต่ตอนนี้นางไม่จำเป็นต้องลงมือ บนเรือมีคนอยู่เต็มไปหมด ช่วยคนขึ้นมาได้ไม่ยาก ผู้ตกน้ำจึงไม่ถึงกับเป็นอันตรายถึงชีวิต
ใต้น้ำ นางมองเห็นชัดเจนว่าเป็นเด็กหนุ่ม อายุราวสิบสามสิบสี่ปี เสื้อผ้าแพรพรรณที่สวมอยู่กลับกลายเป็นอุปสรรค ทำให้เคลื่อนไหวไม่ถนัด ร่างทั้งร่างลอยขึ้นลงอยู่บนผิวน้ำ
บนเรือลำใหญ่มีคบเพลิงสว่างวาบขึ้นนับไม่ถ้วน ส่องผิวน้ำจนสว่างไสว เสียงคนตะโกนเรียกกันดังจอแจ แต่พวกบ่าวที่รีบร้อนกระโดดลงน้ำกลับอยู่ห่างจากเขามาก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าจะช่วยเขาได้ทันหรือไม่
ตอนนี้ซุ่ยเหมี่ยวแตะต้องร่างกายเขาไม่ได้เลย แต่เมื่อเข้าใกล้ เด็กหนุ่มกลับมองเห็นนางได้อย่างชัดเจน พอเห็นภูตผีปีศาจ เขาก็ดิ้นรนหนักกว่าเดิม ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อยากพูดอะไรสักอย่างแต่กลับสำลักน้ำเข้าไปหลายอึก
ซุ่ยเหมี่ยวดีดนิ้วเบา ๆ แล้วขยี้มือจนเกิดฟองอากาศขึ้นมา นางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการสืบทอดวิชาอาคม จึงอาศัยความเข้าใจด้านวิทยาศาสตร์ของตนเองแทน
นางเพียงออกแบบฟองอากาศให้ดึงออกซิเจนในน้ำมาใช้ได้ แล้วเติมความสามารถในการกรองก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เข้าไปอีกนิดหน่อย นี่คือวิชาอาคมที่นางคิดค้นขึ้นจากการฝึกฝนในช่วงที่ผ่านมา แม้จะไม่มีประโยชน์อะไรกับนาง เพราะนางไม่จำเป็นต้องหายใจอยู่แล้ว
แต่หากลองเปลี่ยนมุมคิด นางก็สามารถต่อยอดไปในทางอื่นได้เหมือนกัน อย่างเช่นออกแบบครอบสุญญากาศสักใบ นั่นก็ถือเป็นอาวุธอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ? หากอยากฆ่าคนละก็ มีวิธีตั้งมากมาย
ฟองอากาศครอบศีรษะของเด็กหนุ่มไว้ ทำให้เขาหายใจได้สะดวก ซุ่ยเหมี่ยวมองผลลัพธ์ของฟองอากาศแล้วรู้สึกว่า ในโลกเซียนที่เต็มไปด้วยอันตรายแห่งนี้ นางกลับมาทำอะไรได้อีกครั้งแล้ว