ซุ่ยเหมี่ยวประสานมือวางไว้บนท้อง ปล่อยร่างกายผ่อนคลายนอนลอยอยู่ในน้ำ กระแสน้ำใต้น้ำพัดพานางล่องลอยไปเรื่อย ๆ นางลืมตา มองแสงจันทร์ที่สาดลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ งดงามยิ่งนัก
บางครั้งเรือประมงที่กลับดึกก็พายผ่านเหนือศีรษะนาง เสียงเพลงชาวประมงยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความยินดีจากการเก็บเกี่ยว เสียงพายที่กระทบน้ำอย่างเป็นจังหวะทำให้ซุ่ยเหมี่ยวรู้สึกเหมือนได้กลับสู่อ้อมอกมารดา เป็นความรู้สึกแสนสุข หากตอนนี้นางไม่ได้เป็นผีสาวก็คงดี
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซุ่ยเหมี่ยวก็ถอนหายใจแผ่วเบา ความคิดล่องลอยไปเรื่อย นางนึกถึงเรื่องผีที่เคยอ่าน ทั้งยังนึกถึงความคิดที่ว่า “ใครจะเป็นใครก็ช่างเถอะ ตามใจแล้วกัน” หลังจากกลับไปยังมิติพักพิงก่อนหน้านี้ แล้วก็คิดถึงสถานการณ์ในตอนนี้
เฮ้อ ทำไมการเดินทางข้ามโลกของนางแต่ละครั้งถึงไม่เคยเป็นไปตามขนบเลยนะ?
เรือประมงจอดเทียบท่าแล้ว ผิวน้ำทั้งทะเลสาบสงบนิ่ง มีเพียงจันทร์เต็มดวงลอยเด่นเป็นเพื่อนนาง
ซุ่ยเหมี่ยวพลิกตัวในน้ำ ไม่ได้นอนเหยียดตรงอีกต่อไป แต่ขดตัวขึ้น ใช้สองมือกอดหน้าแข้ง เส้นผมดำราวสาหร่ายปกคลุมร่างของนางไว้ทั้งหมด
รอบตัวนางกลายเป็นเขตไร้สิ่งมีชีวิต ไม่มีสิ่งใดเข้ามารบกวน นางจึงดูดซับแก่นจันทราอย่างเงียบสงบอยู่เช่นนั้น
ท่ามกลางความฝันกับความจริงที่เกี่ยวประสานกัน ซุ่ยเหมี่ยวนึกถึงเรื่อง “บันทึกพิสดารจากห้องเหลียวไจ” ของผูซงหลิงที่นางเคยอ่าน ตอนนี้นางทะลุมิติมาอยู่ในโลกของเหลียวไจแล้ว แน่นอนว่านางไม่ใช่เนี่ยเสี่ยวเชี่ยน แต่เป็นเพียงผีน้ำในทะเลสาบไร้ชื่อแห่งหนึ่งของอำเภอจือชวนเท่านั้น